แต่นางยังจ้องมองเฟิงเฉินหยูและกล่าวว่า “ข้าไม่สามารถเป็นพราชายารองได้อีกต่อไปแล้ว ดังนั้นท่านจึงมีความสุขสินะ ! ”
เฟิงเฉินหยูร้องไห้ราวกับปวดใจ “ข้ารู้ว่าน้องสาวกำลังเสียใจและข้าจะไม่ตำหนิเจ้า หากคำปลอบใจของข้าทำให้เจ้ารู้สึกแย่ ข้าขอโทษด้วย” หลังจากพูดสิ่งนี้ เสียงร้องให้ของนางก็เวทนาพอ ๆ กับเฟิงเฟิงได
เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าหัวสมองพองโต เมื่อมองไปที่เฟิงเฉินหยูและเฟิงเฟิงได ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจว่า “หลังจากวันที่แปดคุณหนูสี่จะไปอยู่ที่อารามภูดูเพื่อสงบสติอารมณ์ตัวเองหลังจากที่กลับมาจากวัด ให้คัดลอกพระสูตร 1,000 จบ”
“อะไรนะ” ฮันชิตกใจมาก “1,000 จบ ? นางจะคัดลอกพระสูตรเสร็จเมื่อไหร่ ? ” หนังสือพระสูตรไม่สามารถคัดลอกได้ภายในหนึ่งวัน นี่หมายความว่านางจะคัดลอกหลายปี! นางไม่สามารถยืนอยู่ได้ และทำให้ตำแหน่งของนางชัดเจนทันที“ถ้าสามีต้องการส่งคุณหนูสี่ไปที่อารามแม่ชี อนุผู้นี้ก็จะไปกับนางด้วย ! ”
“เหลวไหล ! ” เฟิงจินหยวนดุนาง “นางกำลังถูกลงโทษ ! ”
“อนุผู้นี้ยอมรับการลงโทษครั้งนี้กับคุณหนูสี่เจ้าค่ะ” นางไม่ยินยอมให้เฟิงเฟิงไดถูกส่งไปยังอารามแม่ชีได้ ถ้านางไป ใครจะรู้ว่ามันจะนานแค่ไหนก่อนที่นางจะกลับมาฮูหยินผู้เฒ่ามองฮันชิที่ร้องไห้อย่างขมขื่น และนางอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล “ข้าเคยบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่าเจ้าห้ามร้องไห้แม้ว่าเจ้าจะไม่เป็นห่วงตัวเอง แต่เจ้าต้องเป็นห่วงทายาทตระกูลเฟิงที่อยู่ในห้องข
