องเจ้าด้วย ! ”
เมื่อได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวถึงทายาท คังอี้มองหน้าท้องของฮันชิด้วยความประหลาดใจ เพราะนางตั้งครรภ์ได้ 3เดือนเต็มแล้วแต่ท้องของฮันชิไม่ได้ยื่นออกมา และคังอี้ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับอนุของตระกูลเฟิงที่กำลังตั้งครรภ์ การได้ยินสิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกไม่มั่นใจ
แต่นางก็รีบใช้น้ำเสียงที่สงบเงียบของนางเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ในขณะที่นางพูดกับเฟิงจินหยวน “ใต้เท้าเฟิง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความเป็นอยู่ที่ดีของเด็ก ตอนนี้มารดาผู้ให้กำเนิดคุณหนูสี่คนกำลังตั้งครรภ์ด้วย ท่านลองคิดทบทวนดูใหม่”
เดิมทีเฟิงจินหยวนเต็มไปด้วยความโกรธและเขาไม่เต็มใจที่จะฟังสิ่งที่ทุกคนพูด อย่างไรก็ตามเขาพบว่ามีเพียงเสียงของคังอี้เท่านั้นที่พอใจหลังจากที่ฟัง เขาอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองคังอี้และพูดขอโทษ “ข้าขอโทษที่ให้องค์หญิงใหญ่เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรเห็นพะยะค่ะ”
คังอี้ส่ายหัว “ข้าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องการเห็นเฟิงเฟิงไดร้องไห้ และนางก็รู้สึกว่าองค์ชายห้าและองค์ชายใหญ่ไม่ได้แน่นอน พวกเขาต่างจากองค์ชายเก้าของเฟิงหยูเองซึ่งได้หมั้นหมายไว้แล้ว พวกเขาเข้ากันได้และเหมาะสมกันมาก สถานการณ์ของเฟิงเฉินหยูและเฟิงเฟิงไดจะตัดสินใจอย่างไร
“ส่งคุณหนูสี่กลับไปที่เรือนของนางเดี๋ยวนี้ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าออกคำสั่ง และแม้แต่ฮันชิที่กำลังเช็ดน้ำตาตามหลังนาง
เฟิงเฟิงไดไม่ได้ถูกส่งไปที่อารามนางชีก็ดีแล้ว ถ้านางเพ
