ียงถูกส่งกลับไปที่เรือนของนางเอง มันก็หมายความว่าไม่มีการร้องเรียนจริง แต่ก่อนที่นางจะจากไป นางอยากจะขอให้เฟิงจินหยวนให้อภัย อย่างไรก็ตามเฟิงจินหยวนไม่แม้แต่จะมองนาง ทำให้นางรู้สึกไม่มีความสุข
ทุกคนกลับมาที่งานเลี้ยงอีกครั้ง หลังจากความวุ่นวายดังกล่าว ทุกคนไม่มีอารมณ์เฉลิมฉลอง ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจลึกและส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก เฟิงจินหยวนก็แสดงออกด้วยความโกรธ อนุคนอื่น ๆ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก มีแต่เฟิงหยูเองเท่านั้นที่มีสิทธิ์พูดในเวลานี้
แต่เฟิงหยูเองปฏิเสธที่จะพูดขณะที่นางนั่งที่นั่นและจิบชาต่อไป
เฟิงจินหยวนรู้สึกอับอายจริง ๆ เขาคิดขึ้นเล็กน้อยว่า “คนที่อยู่ในตำหนักฉิงอันนั้นเป็นคนบ้าคลั่งจริง ๆ นับตั้งแต่ปีที่ฮ่องเต้เลิกหวังในตัวองค์ชายห้า เพราะเรื่องนี้นางเริ่มคลั่งแต่ความบ้าคลั่งของนางนั้นไม่ได้เป็นการเกลียดชังต่อฮ่องเต้มันเป็นความเกลียดชังต่อบุตรชายของพระองค์ และผู้หญิงที่เป็นพระสนมของฮ่องเต้ มีผู้หญิงมากมายในตำหนักขององค์ชายห้า อย่างไรก็ตามนางไม่กล้าพาคนเข้าไปในพระราชวังเพราะนางกลัวปัญหา มันเป็นความผิดของข้าที่ลืมเรื่องนี้ไปไม่งั้นข้าคงจับตามองเฟิงเฟิงไดอย่างแน่นอน”
แต่เดิมคังอี้ไม่เข้าใจสถานการณ์นี้ แต่หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง นางจึงเริ่มถามเมื่อนางกลับไป จากนั้นนางก็เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าทำไมฮ่องเต้ถึงโกรธระบำหิมะของเฟิงเฟิงได ตอนนี้นางได้ยินสิ่งที่เฟิงจินหยว
