เมื่อเห็นเฮ่อจงเข้ามาอย่างเร่งรีบ ฮูหยินผู้เฒ่ามีความรู้สึกไม่ดี ใครจะรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ นางเหลือบนางมองเฟิงหยูเองโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตามนางเห็นเฟิงหยูเองเอนตัวไปข้างหลังพร้อมกับจอกชาในมือ รอยยิ้มอยู่บนใบหน้าของนางและนางดูสนุกกับการเฉลิมฉลอง ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงรู้สึกว่านางคิดมากเกินไปและกล่าวว่า “พ่อบ้านเฮ่อ คฤหาสน์กำลังต้อนรับแขกผู้มีเกียรติในวันนี้ เจ้าตื่นตระหนกอะไร ! ”
เฮ่อจงกล่าวอย่างกระวนกระวายว่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าโปรดให้อภัยความผิดพลาดของข้าด้วย ท่านใต้เท้าโปรดให้อภัยความผิดพลาดของข้าด้วย เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนอย่างแท้จริง องค์ชายลีเสด็จมาที่คฤหาสน์ขอรับ ! ”
“อะไรนะ ? ”
“องค์ชายลีมารึ ? ”
ฮูหยินผู้เฒ่า เฟิงจินหยวนและเฟิงเฟินไดอุทานออกพร้อมกันเฟิงเฟินไดลุกขึ้นยืนทันที วิ่งไปข้างนอก อย่างไรก็ตามนางได้ยินเฟิงจินหยวนตบโต๊ะแล้วตะโกนเสียงดังว่า “หยุดเดี๋ยวนี้ !”
“ท่านพ่อ!” เฟิงเฟินไดกลัวและรู้สึกผิด “องค์ชายห้ามา ข้าต้องไปต้อนรับพระองค์เจ้าค่ะ ! ”
ฮูหยินผู้เฒ่าโมโห “มีผู้อาวุโสอยู่ที่บ้าน แม้ว่าเราจะต้อนรับพระองค์ มันก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า ! ” จากนั้นนางก็มองไปที่เฟิงจินหยวนและพูดว่า “ไปดูสิ ไม่ว่าจะพูดอะไรพระองค์ก็ยังเป็นองค์ชาย เราต้องไว้หน้าพระองค์ด้วย” แม้ว่าฮ่องเต้ไม่ค่อยชอบซวนเทียนหยานโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเหตุการณ์ล่าสุด ซึ่งน่าจะทำให้พระองค์จำเหตุการณ์ก่อน
