่ในความหวาดกลัวอย่างสิ้นเชิง
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองพูดขึ้นมาทันที “ไม่ ไม่มีอะไรที่เจ้าสามารถทำได้” นางมองเฟิงเฟินไดยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าฮ่องเต้สนับสนุนการแต่งงานของน้องสี่ แม้ว่าท่านพ่อจะไม่เห็นด้วยก็ตาม เจ้าก็จะได้แต่งงานกับองค์ชายลี”
เฟิงเฟินไดตกตะลึง การแต่งงานที่ได้รับการสนับสนุนจากฮ่องเต้ ? ถูกต้อง ! นางต้องไปหาฮ่องเต้เพื่อขออนุญาตการแต่งงาน แต่ใครจะไปพูด…
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางจึงหันมาสนใจคังอี้อีกครั้ง
รุ่ยเจียสามารถมองเห็นความคิดของนางได้และรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา “ทำไมเจ้าต้องมองท่านแม่ของข้าตลอด ? เมื่อวานถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ของข้า เจ้าคงตายไปแล้ว แต่เจ้าก็ยังหวังว่าฮ่องเต้จะสนับสนุนการแต่งงานของเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าควรคิดอย่างรอบคอบ ทำไมฮ่องเต้ทรงพิโรจเมื่อพระองค์เห็นการร่ายรำนั้น”
นี่คือสิ่งที่เฟิงเฟินไดไม่เข้าใจ แต่ไม่มีใครให้คำอธิบายกับนางเลย ดังนั้นนางจึงจ้องมองซวนเทียนหยาน ดวงตาของนางแดงและน้ำตาไหลลงมา นางดูน่าสมเพชอย่างแท้จริง
ไม่มีสิ่งใดที่ซวนเทียนหยานทำได้ เฟิงจินหยวนได้ปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาด เขาถือจดหมายข้อเสนอไว้ในมือของเขาโดยไม่มีใครไปรับมาเป็นเวลานาน ด้วยความโกรธของเขา เขาก็เดินไปข้างหน้าแล้วกระแทกจดหมายลงบนโต๊ะอย่างแรกการตบนี้มีพลังและทำให้จานบนโต๊ะกระดอน ขณะที่เขาพูดด้วยความโกรธ “ท่านเสนาบดีเฟิง ถ้าเจ้าเห็นด้วยเจ้าก็บอกว่าเห็นด้วย ถ้าเจ้าไม่เห็นด้วยเจ้าก็ต้องยอมร
