ับ องค์ชายผู้นี้ต้องการให้บุตรสาวคนที่สี่ของเจ้าเป็นพราชายารองของตำหนักลี หากเจ้ายังคงยืนยันที่จะปฏิเสธ เรื่องนี้จะไปถึงพระกรรณของเสด็จพ่อ ไม่ว่าด้วยวิธีใด เสด็จพ่อไม่ได้ทำอะไรมากมายเพื่อองค์ชายผู้นี้ แต่องค์ชายผู้นี้อยากจะรู้ว่าเสด็จพ่อจะเห็นท่านเสนาบดีสำคัญกว่า หรือบุตรชายของพระองค์สำคัญกว่า ! ”
เฟิงจินหยวนหายใจฟืดฟาดด้วยความโกรธ ในขณะที่เขาคิดกับตัวเอง องค์ชายห้านี้แสดงท่าทีไร้ยางอาย ? เขาสามารถรับมือกับองค์ชายห้าได้อย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับท่าทีไร้ยางอายเช่นนี้ ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้
ครู่หนึ่งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบ
เมื่อมีคนที่พูดขึ้นมาก็คือเฟิงหยูเอง “เมื่อวานนี้องค์หญิงคังอี้ขออภัยโทษให้น้องสี่จากเสด็จพ่อ องค์หญิงกล่าวว่านางรำทุกคนในเฉียนโจวรู้จักวิธีการร่ายรำเช่นนี้ อาเองมีความคิดเสนอพี่ห้า ถ้าพระองค์ชอบการร่ายรำเช่นนี้จริง ๆ แล้วลองไปที่เฉียนโจวดีกว่าเจ้าค่ะ หรือบางทีองค์หญิงคังอี้อาจจัดให้นางรำแสดงให้พี่ห้าดู พี่ห้าคิดว่าอย่างไร?”
เมื่อเฟิงหยูเองพูดด้วยเหตุผล องค์ชายห้ารู้สึกผิดเล็กน้อยและเขาไม่กล้าสบตานาง เขาเพียงแต่พูดอย่างคลุมเครือ“องค์ชายผู้นี้ต้องการคุณหนูสี่จากตระกูลเฟิง”
เฟิงเฟินไดรำคาญกับคำพูดของนางและชี้ไปที่เฟิงหยูเองแล้วตะโกนเสียงดัง “เฟิงหยูเอง เจ้าช่างมีจิตใจที่ต่ำช้า ! ”เพี้ยะ !
เฟิงจินหยวนตบหน้าเฟิงเฟินไดอย่างรุนแรงทำให้นางล้มลงบนพื้น เลือดก็ไหลออกมาจาก
