รุ่ยเจียดึงแขนเสื้อคังอี้ ขณะที่นางพูดอย่างโกรธเคือง “ท่านแม่ ครอบครัวนี้รังแกข้า พวกเขาดูถูกพวกเรา ! ”
ในที่สุดคังอี้ก็กลับมาสนใจอีกครั้งจากการถูกดึงเสื้อ และนางก็ฟื้นคืนสู่ความสง่างามของนางทันที เมื่อมองไปที่เฟิงจื่อหรูสายตาของนางก็เปล่งประกาย “เจ้าเป็นน้องชายขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันใช่หรือไม่ ? เจ้ากลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อไหร่หรือ ? ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังศึกษาที่สำนักศึกษาไกลบ้าน นั่นคือเหตุผลที่ข้ามองข้ามเจ้าไป นี่คือความผิดพลาดของข้า จะเป็นการดีหรือไม่ถ้าข้าคนนี้ขอโทษเจ้า ? ”
ผู้ใหญ่ที่มีความคิดริเริ่มที่จะขอโทษเด็กนั้นหายากมากแล้วยิ่งกว่านั้นนางเป็นถึงองค์หญิง นางคิดกับตัวเอง บุตรของครอบครัวไหนบ้างจะไม่พอใจกับสิ่งนั้น แต่เฟิงจื่อหรูส่ายหน้าแล้วก็ป้องมือของเขาพลางเอ่ยว่า “องค์หญิงทรงสุภาพเกินไปพะยะค่ะ จื่อหรูเป็นเพียงน้องชายขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน ไม่จำเป็นที่องค์หญิงใหญ่จะต้องขอโทษจื่อหรูจื่อหรูไม่มีข้อตำหนิ แต่ตอนนี้องค์หญิงรุ่ยเจียทรงตำหนิศิษย์พี่ของจื่อหรู และสิ่งนี้…”
“ข้าพูดอะไรเกี่ยวกับศิษย์พี่ของเจ้าล่ะ ? ” รุ่ยเจียกลอกตา“แขกมาที่บ้านของเจ้า แต่เจ้ายืนยันที่จะไปเล่นหมากล้อมเขาเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้หรือไร ? เจ้าเพียงแค่ส่งบ่าวรับใช้ไปบอกเขาก็สิ้นเรื่องแล้ว”
ปัง ! !
เฟิงจินหยวนไม่สามารถทนฟังอีกต่อไป เขาตบโต๊ะอย่างรุนแรงและตะโกนว่า “องค์หญิงรุ่ยเจียหยุดพูดได้แล้วพะยะค่ะ !
