ยกศิษย์พี่นั้นไม่มีใครนอกจากฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ต้าชุน ! สำหรับเรื่องของการเล่นหมากล้อม เมื่อเขาคิดอย่างรอบคอบดูเหมือนว่าฮ่องเต้ได้ทรงตรัสเช่นนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะตำหนิตัวเองอย่างเงียบ ๆ ว่าลืมเรื่องสำคัญไป
น่าเสียดายที่คังอี้ไม่ได้สังเกตลักษณะนี้เลย ในเวลานี้นางกำลังคิดเกี่ยวกับวิธีจัดการกับสถานการณ์
รุ่ยเจียไม่ยอมปล่อยวางเรื่องนี้ได้ และพูดต่อไปว่า “จริง ๆแล้วแม้ว่าเด็กจะไม่เข้าใจอะไรเลยก็ควรมีแม่นมคอยเตือนเขา เจ้าก็ไม่ใช่เด็กเล็ก ดูสิ เจ้าไร้เหตุผลเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”
เฟิงจื่อหรูมองรุ่ยเจียด้วยความสับสน และแสดงความสงสัยว่า “ท่านพ่อ นี่คือองค์หญิงแห่งเฉียนโจวจริง ๆ หรือขอรับ ?ทำไมนางถึงพูดแบบนี้ ? ”
“เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร” รุ่ยเจียระเบิดอารมณ์ออกมาทันที “ทำไมเจ้าถึงสนใจว่าข้าจะพูดยังไง ? องค์หญิงมีความอยากรู้อยากเห็น ศิษย์พี่ประเภทไหนกัน เขาสำคัญมากเลยหรือ ? สำคัญกว่าเสด็จแม่ของข้าเลยหรือ ? ”
จื่อหรูพยักหน้า “ใช่แล้ว”
“เจ้า…” รุ่ยเจียโกรธและหันไปถามท่านฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า ทำไมหลานชายของท่านจึงพูดแบบนั้น ? ” เมื่อถามคำถามนี้ นางก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ปกติ ทำไมฮูหยินผู้เฒ่าของตระกูลเฟิงถึงมองหน้านางเช่นนี้ ทำไมทุกคนในตระกูลเฟิงมองนางเหมือนนางเป็นคนโง่ ?
