จ้งนางกำนัลคนหนึ่งของนางว่า “กลับไปที่ห้องพักแล้วนำมาที่คฤหาสน์เฟิง”
บ่าวรับใช้จึงคำนับอย่างรวดเร็ว
คังอี้จึงพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “เป็นเพราะลูกสาวของข้าที่ขาดความเข้าใจ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าโปรดให้อภัยด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินว่านางจะได้รับสมบัติอีกอย่างหนึ่ง ดังนั้นนางจะเอาผิดได้อย่างไร ขณะนี้ใบหน้าของนางเปล่งประกายรอยยิ้มทันที “ไม่เป็นไร ทุกอย่างปกติดี เด็กชอบพูดเล่นเป็นเรื่องปกติ” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางมองไปที่เฟิงหยูเอง และนางรู้สึกขอบคุณ ฮูหยินผู้เฒ่าอยู่มาเกินกว่าครึ่งชีวิต ดังนั้นนางจึงเข้าใจเป็นธรรมดาว่าของขวัญชิ้นนี้เป็นสิ่งที่ได้มาเพราะเฟิงหยูเองพูดถึงมัน มิฉะนั้นองค์หญิงใหญ่ของเฉียนโจวจะมอบผ้าเช็ดหน้าให้นางเป็นของกำนัล
คังอี้ยิ้มอย่างดีใจที่ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ถือโทษ จากนั้นนางก็หันไปหาอันชิ, ฮันชิและจินเฉินเพื่อถามว่า “พวกเจ้าเป็นอนุของใต้เท้าเฟิงหรือ ? ”
ทั้งสามยืนขึ้นเพื่อคุกเข่าอย่างรวดเร็ว โดยอันชิกล่าวว่า“พวกหม่อมฉันเป็นอนุของท่านพี่ หม่อมฉันรู้สึกเป็นเกียติที่องค์หญิงใหญ่ทรงสังเกตเห็น เราวิตกกังวลอย่างแท้จริงเพคะ”
คังอี้รู้ว่าสถานะของนางไม่ได้ทำให้นางมีพื้นที่มากพอที่จะพูดคุยกับพวกเขาได้ แต่สิ่งที่จะต้องพูดก็ยังคงถูกกล่าวว่า“ข้ามอบผ้าเช็ดหน้าให้องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันและคุณหนูสามแล้วเมื่อวานนี้ เช้านี้ข้ามอบให้คุณหนูสี่อีก 1 ผืน ข้าสงสัยว่าคุณหนูใหญ่อยู่ที่ไหนในตอนนี้” นางอ
