ดไม่ได้ที่จะหันมามองเฟิงจินหยวน “ทำไมข้าไม่เห็นคุณหนูใหญ่ล่ะ ? ข้าเตรียมผ้าเช็ดหน้าให้นางด้วย”
เฟิงจินหยวนรู้สึกอับอายเล็กน้อยในเรื่องนี้ แต่เมื่อเขาได้ยินคังอี้ถามถึงเฉินหยู เขาจึงโบกมือและพูดว่า “บุตรสาวคนโตของกระหม่อมไม่ค่อยสบายพะยะค่ะ นางพักอยู่ที่เรือนของนาง องค์หญิงใหญ่ไม่จำเป็นต้องสุภาพ การให้สิ่งที่มีค่าแก่นางนั้นเป็นการสิ้นเปลือง เอาเก็บไว้ให้องค์หญิงรุ่ยเจียจะดีกว่าพะยะค่ะ”
คราวนี้รุ่ยเจียกำลังทำความเข้าใจ และส่ายหน้าขณะพูดว่า“มันไม่ยากเลยที่จะรุ่ยเจียได้รับผ้าเช็ดหน้าที่ทำจากผ้าไหมตำหนักจันทรา สิ่งนี้ได้จัดเตรียมไว้ให้คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง”
เมื่อเห็นว่าเฟิงจินหยวนมีปัญหาเล็กน้อย อันชิได้ริเริ่มที่จะพูดว่า “องค์หญิงใหญ่เลยเพคะ คุณหนูใหญ่ได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถมาพบองค์หญิงได้เพคะ หม่อมฉันหวังว่าองค์หญิงใหญ่จะให้อภัยนาง สำหรับผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ องค์หญิงฝากไว้ที่ท่านฮูหยินผู้เฒ่าได้เพคะ เมื่อคุณหนูใหญ่ดีขึ้น ท่านฮูหยินผู้เฒ่าจะมอบให้นางเองเพคะ”
คังอี้คิดเล็กน้อยจากนั้นกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ถ้าเช่นนั้นข้าจะฝากไว้ให้ท่านฮูหยินผู้เฒ่ามอบในนามของข้า ! ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็มอบผ้าเช็ดหน้าผืนสุดท้ายให้ฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไรก็ตามในเวลานี้เสียงที่ดังมาจากข้างนอกซึ่งรบกวนทุกอย่าง
ท่าทางของเฟิงจินหยวนไม่ดีนัก เนื่องจากเขาด่าบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างเขาอย่างเงียบ ๆ “เสียงอะไร ? เจ้าไม่รู้หร
