ียนหยานมองเฟิงเฟินไดที่ร้องไห้ ในขณะที่เขารู้สึกเป็นทุกข์อย่างแท้จริง แต่เขาจะพูดอะไรดี ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรมันก็ผิด !
ในเวลานี้องค์หญิงคังอี้ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ พูดแนะนำซวนเทียนหยาน “องค์ชายอย่าตื่นตระหนก ฟังคำแนะนำของหม่อมฉัน ตอนนี้องค์ชายกลับไปที่พระราชวังก่อนเถิดเพคะเรื่องนี้เกิดขึ้นโดยฉับพลัน ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะให้เสนาบดีเฟิงกลับไปคิดทบทวนใหม่” นางพูดกับเฟิงจินหยวนและให้คำแนะนำว่า “คนเราไม่ควรตัดสินใจในขณะที่โกรธท่านเสนาบดีเฟิงคิดให้ดี”
ด้วยเหตุผลบางอย่างเฟิงจินหยวนจึงตอบรับกับคำแนะนำขององค์หญิงคังอี้และพยักหน้า “ไม่เป็นไรพะยะค่ะ องค์ชายโปรดกลับไปยังตำหนักของพระองค์ก่อน เราจะคุยเรื่องนี้ในภายหลังพะยะค่ะ”
ไม่มีสิ่งใดที่ซวนเทียนหยานทำได้ เขามองที่เฟิงเฟินไดและต้องการพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบใจนาง แต่เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดจะไร้ประโยชน์ และเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ด้วยการสะบัดแขนเสื้อของเขา เขาหันกลับแล้วเดินออกไป
เฟิงเฟินไดมองร่างของเขาที่เดินออกไป และร้องไห้อย่างน่าเวทนายิ่งขึ้น
เฟิงจินหยวนพูดกับองค์หญิงคังอี้ “เนื่องจากฮองเฮากล่าวว่านางจะต้องอยู่กับองค์หญิงสองสามวัน มันคงไม่ดีสำหรับจินหยวนที่จะพานางกลับคฤหาสน์ องค์หญิงโปรดช่วยดูแลนางสักสองสามวันพะยะค่ะ ! ”
คังอี้ยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร นางสามารถเล่นกับรุ่ยเจียได้”
ในเรื่องนี้รุ่ยเจียไม่ได้โวยวายอะไร เพียงเตือนเฟิงจิน
