หยวน“ใต้เท้าเฟิง อย่าลืมเกี่ยวกับแผนในวันพรุ่งนี้ ข้าอยากทานอาหารจากภาคกลางจริง ๆ ”
ในที่สุดก็เฟิงจินหยวนเผยรอยยิ้ม “องค์หญิงไม่ต้องกังวลคฤหาสน์จะมีทุกสิ่งที่องค์หญิงหวังไว้พะยะค่ะ”
กลุ่มของคังอี้นำเฟิงเฟินไดออกเดินทางก่อน เหลือเพียงเฟิงจินหยวนเท่านั้น เฟิงจินหยวนจึงมีโอกาสถามเฟิงหยูเอง“ทำไมข้าไม่เห็นพี่ใหญ่ของเจ้าตลอดงานเลี้ยงนี้ ? ”
เฟิงหยูเองส่ายหัว “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนอยากจะบอกว่าเจ้าไม่รู้ได้อย่างไร แต่เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง เฟิงหยูเองย่อมไปเยี่ยมพราชายาหยุนเป็นธรรมดาหลังจากมอบของกำนัลให้กับฮองเฮา นางไม่สามารถเฝ้าเฟิงเฉินหยูได้แน่นอน เมื่อเขานำเฟิงจื่อหรูมาที่ห้องโถงเฟยกุย เฟิงเฉินหยูหายไปแล้ว
เฟิงเซียงหรูเป็นใครที่ทนไม่ไหวที่จะดูสีหน้าของบิดาที่มีปัญหา และพูดว่า “ตอนที่พี่ใหญ่ออกไปข้าอยู่ที่นั่น พี่ใหญ่บอกว่าจะไปคารวะพระสนามเซียน”
“พระสนมกูเซียน ? ” เฟิงจินหยวนขมวดคิ้ว “นางสนมกูเซียนมาร่วมงานเลี้ยง ทำไมพี่ใหญ่ของเจ้ายังไม่กลับมา ? ”คราวนี้เฟิงเซียงหรูส่ายหัวของนาง “ข้าไม่รู้เจ้าค่ะ”
เขาทำอะไรไม่ถูก และสามารถบอกได้เฉพาะเฟิงหยูเอง “จื่อหรูไปเล่นกับพระนัดดาและออกเดินทางไปที่ตำหนักหยวนก่อน ข้าจะไปรับเขาที่ตำหนักหยวน เจ้าสองคนกลับไปที่คฤหาสน์ก่อน ข้าจะสอบถามคนแถวนี้ว่าเฉินหยูไปที่ใด” เขาปวดหัวมาก มีเพียงบุตรสาวคนที่สามที่เชื่อฟังมากที่สุดแล้วบุตรสาวคนอื่นไม่ทำให
