าเองจะไม่ยินยอมให้พี่เจ็ดต้องตกที่นั่งลำบากเช่นนี้ พี่เจ็ดทำใจให้สบาย ! ” จากนั้นนางก็หันหลังกลับและคารวะหลี่คุนโดยกล่าวสั้น ๆ ว่า “คารวะองค์ชายแห่งซงซุย”
หลี่คุนเป็นผู้ที่ได้รับการคำนับอย่างถี่ถ้วน ในขณะที่เขากุมมือของเขาและโค้งคำนับเพื่อขอความช่วยเหลือกลับมาโดยกล่าวว่า “ข้าเคยได้ยินเกี่ยวกับชื่อเสียงขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน องค์ชายผู้ต่ำต้อยผู้นี้นับถือยิ่งนัก”มุมริมฝีปากของเฟิงหยูเองขดตัวเป็นรอยยิ้ม แต่มันก็ไม่มีร่องรอยของความอายที่เด็กสาวควรจะเจอเมื่อเผชิญหน้ากับชายที่ไม่คุ้นเคย มันเยือกเย็นและทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ แต่คำพูดที่นางพูดนั้นน่าตกใจอย่างยิ่ง “อาวุธแร่เหล็กของซงซุยนั้นล้ำหน้าในตอนนี้ และองค์หญิงแห่งมณฑลคนนี้ค่อนข้างประทับใจ ฝ่าบาทกล่าวว่าราชวงศ์ต้าชุนของเราสามารถทดลองใช้อาวุธเหล่านี้ได้ ข้าสามารถทดลองได้หรือไม่ ? ”
หลี่คุนพยักหน้า ”ขอรับ อาวุธที่ทำจากแร่เหล็กยังคงอยู่ที่นี่องค์หญิงแห่งมณฑลอยากลองแบบไหนก็ได้ที่พระองค์ต้องการ”
“ดี” เฟิงหยูเองยิ้มแล้วหันกลับมาจู่ ๆ ก็คุกเข่าต่อจักรพรรดิ“เสด็จพ่อ อาเองมีคำขอ”
ฮ่องเต้มองเฟิงหยูเอง และรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะทำให้เขาประหลาดใจมาก ดังนั้นอารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก “พูดมา ! ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “อาเองเรียนรู้งานฝีมือจำนวนมากจากอาจารย์ชาวเปอร์เซียในขณะที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือก่อนที่เขาจะจากไป อาจารย์ก็มอบกริชให้อาเองเพื่อปกป้
