เฟิงเฉินหยูตกตะลึงในทันที “เจ้าพูดว่าอะไรนะ ? ” นางคิดว่านางหูฝาดไป รือนางกำนัลตาฝาด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดมันไม่ใช่คำสามคำก่อนหน้านี้ “เจ้าอ่านผิด อ่านใหม่อีกครั้ง ! ”
นางกำนัลจ้องมองนางจากนั้นส่งกระดาษให้ซวนเทียนฉี “มันเขียนชื่อของเจ้าไว้อย่างชัดเจน นางกำนัลผู้นี้จะอ่านผิดได้อย่างไร”
ซวนเทียนฉีถือแผ่นกระดาษไว้ในมือ และในที่สุดก็เข้าใจรอยยิ้มเล็ก ๆ ของเฟิงหยูเอง ปรากฎว่าทุกอย่างถูกจัดฉากไว้หมดแล้ว เฟิงเฉินหยูกำลังดิ้นรนอย่างหนัก แต่นางก็ไม่สามารถหนีจากเงื้อมมือขององค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันได้ แต่เขาไม่เข้าใจ สถานการณ์ที่เฟิงเฉินหยูกำลังควบคุมอยู่แต่ในท้ายที่สุดนางกลับเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเสียเอง
เขาจ้องมองเฟิงเฉินหยูอย่างดุดัน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เขาได้ร่วมมือกับซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเองในการเสแสร้งชอบเฟิงเฉินหยูมาเป็นเวลานาน เขามอบสิ่งของที่ดีให้คฤหาสน์เฟิง มีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาดูถูกสาวงามผู้นี้ เขาไม่เคยคิดอะไรกับเฟิงเฉินหยู
“เจ้ามันผู้หญิงต่ำช้า ! ” เขากัดฟันของเขาอย่างรุนแรงและเตะเฟิงเฉินหยู
แต่มันแปลก การเตะน่าจะทำให้เฟิงเฉินหยูล้มลง แต่กลับเป็นว่านางคุกเข่าลง เฟิงเฉินหยูเงยหน้าขึ้นมองแล้วเปล่งเสียงกรีดร้องโหยหวน เข่าทั้งสองของนางยังคงยึดติดอยู่กับพื้นและไม่ขยับ
ซวนเทียนฉีก็ประหลาดใจเช่นกัน ไม่เพียงแต่เฟิงเฉินหยูไม่ขยับเท่านั้นแม้กระทั่งบ่าว
