ลับไปมองเฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อด้วยใบหน้าเยาะเย้ย หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองแยกจากกันโดยมีคนหนึ่งอยู่ด้านหน้าและอีกคนหนึ่งอยู่ด้านหลัง เดินตามกันไป
เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อตระหนักว่าสถานการณ์ไม่ดีและพวกเขาก็พยายามวิ่งหนีไปโดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถลุกขึ้นได้ พวกเขารู้สึกเพียงแค่คนที่อยู่ข้างหลังพวกเขาตบพวกเขา ตบแรงมากแต่ก็ไม่เจ็บปวดมาก สิ่งที่เจ็บคือเข็มที่ยึดไว้ระหว่างนิ้วมือของพวกเขา เฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อที่โดนเข็มแทง ทั้งสองจึงล้มลงกับพื้นหลังจากนั้นไม่นาน
หวงซวนและเฟิงหยูเองเดินไปไกลมาก แต่พวกเขายังได้ยินเสียงกรีดร้องอยู่ข้างหลังพวกเขา หวงซวนมีความสุข นางพูดอย่างมีความสุข “พวกเขาต้องถูกลงโทษด้วยวิธีการในพระราชวัง ให้พวกเขาได้ลิ้มรสความหมายของการถูกทุบตีอย่างแท้จริง” แต่หวงซวนก็รู้สึกสับสนเล็กน้อยในวันนี้“คุณหนู คุณหนูเปลี่ยนชื่อบนกระดาษในตุ๊กตาชิ้นนั้นให้เป็นชื่อของเฟิงเฉินหยูได้อย่างไรเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ใครจะรู้ เป็นไปได้ว่าพวกเขากังวลเกินไป เมื่อพวกเขาเตรียมการ พวกเขาเขียนผิดเอง”
หวงซวนหน้าคล้ำ คุณหนู ใครจะเชื่อคุณหนู ? ถ้าข้าพูดแบบนี้คุณหนูจะเชื่อหรือไม่ ?
เฟิงหยูเองพูดอย่างอาย ๆ ว่า “เชื่อข้าเถิด”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมเฟิงเฉินหยูและเซียงเอ๋อถึงลุกไม่ขึ้นเจ้าคะ? ” หวงซวนเริ่มถามเฟิงหยูเองอีกครั้ง
“ถ้าข้าบอกว่าพวกเขารู้สึกว่าพื้นดินนั้นดีจริง ๆ และไม่ต้อ
