้าไม่ได้ !” ในความอับจนหนทางของนาง นางทำได้เพียงพูดถึงบิดาของนาง
แต่นางกำนัลอาวุโสสองคนได้เตรียมการไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจน ด้วยการแสดงออกอย่างหนัก พวกเขาพูดเสียงดังว่า“อย่าพูด เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวของอนุเท่านั้น แม้ว่าเจ้าจะเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ก็ตาม องค์ชายใหญ่บอกว่าเจ้าได้กระทำความผิดร้ายแรงที่ไม่สามารถให้อภัยได้ การที่ให้เจ้าโขกศีรษะกับพื้นถือเป็นการลงโทษสถานเบาแล้ว ไม่ให้เจ้าจมไปอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งถือเป็นการลงโทษสถานเบา คุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิง เจ้าจะเดินไปด้วยตัวเองหรือจะให้เราช่วยพาเจ้าไป”
เฟิงเฉินหยูต้องการพูดว่านางจะเดินไปด้วยตัวเอง แต่ขาของนางติดอยู่กับพื้น นางไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
ทั้งสองคนเห็นสิ่งนี้และคิดว่านางถ่วงเวลา ดังนั้นพวกเขาจึงเดินไปที่ด้านข้างเฟิงเฉินหยูเพื่อไปรับนาง เฟิงเฉินหยูเริ่มดิ้นรนอย่างไม่รู้ตัว แต่นางก็ไม่สามารถออกแรงเต็มที่ที่ขาของนาง แม้ว่าทั้งสองคนจะไปช่วย นางก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
เฟิงหยูเองหัวเราะ “ต้องลำบากท่านทั้งสองแล้ว พี่สาวคนโตของข้ามีนิสัยดื้อรั้น เนื่องจากนางไม่ต้องการลุกขึ้นก็ปล่อยให้นางคุกเข่าต่อไป หลังจากนี้ 2-3 ชั่วยาม นางก็จะลุกขึ้นเอง
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วก็คำนับเคารพเฟิงหยูเองและพูดว่า“บ่าวรับใช้ผู้นี้ขอบคุณองค์หญิงแห่งมณฑลสำหรับคำแนะนำเพคะ”
เฟิงหยูเองพยักหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมหวงซวน
หลังจากที่ทั้งสองเดินไปไกลกันแล้ว ทั้งสองก็หันก
