ตาย !
หวงซวนเพ่งมองและเห็นเฟิงเฉินหยูพร้อมกับเซียงเอ๋อบ่าวรับใช้ของนาง “ดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งมาจากตำหนักหยานฟู่”
ผู้คนที่อยู่ข้างหน้าเปิดทางเฟิงเฉินหยูอย่างรวดเร็ว เฟิงหยูเองมองไปสักพักแล้วพูดพร้อมกับยิ้มว่า “ดูเหมือนว่านางจะอารมณ์เสีย”
ในเวลานี้เฟิงเฉินหยูก็เห็นพวกเขาเช่นกัน นางเดินไปหาเซียงเอ๋อ
เฟิงหยูเองลอบยิ้มในใจ ความคิดของพี่ใหญ่นี้เขียนไว้บนใบหน้าของนาง นางคิดเสมอว่าไม่มีใครเห็นมัน นั่นคือระดับความฉลาดของนาง อะไรเป็นเหตุให้เฟิงจินหยวนหวังที่จะส่งเสริมนางขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮา ?
ในขณะที่นางคิดอยู่นั้น เฟิงเฉินหยูก็พูดกับนางพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าว่า “น้องรองเพิ่งกลับมาจากตำหนักพราชายาหยุนใช่หรือไม่ ? พราชายาหยุนสบายยดีหรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองยิ้มแล้วพูดว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี ข้าขอบคุณพี่ใหญ่แทนพราชายาหยุนสำหรับความห่วงใย”
“ดีมาก” เฟิงเฉินหยูมองหน้านางด้วยความเห็นอกเห็นใจนางยืนพูดคุยกับเฟิงหยูเอง “ข้ามาในพระราชวังในวันนี้นอกจากของกำนัลที่เตรียมโดยตระกูลเฟิง น้องรองเตรียมของกำนัลให้ฮองเฮาและพราชายาหยุนด้วยใช่หรือไม่ ? ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ข้าได้ยินมาว่าน้องรองมีสิ่งของที่น่าสนใจ น่าเสียดายที่ข้าไม่โชคดีพอที่จะเห็นพวกมัน”
“อ๋อ” เฟิงหยูเองพยักหน้าและกล่าวอย่างไม่สุภาพ “มันเป็นของกำนัลสำหรับฮองเฮาและพราชายาหยุน พี่ใหญ่ไม่มีโชคที่จะได้เห็นพวกมัน”
เฟิงเฉินหยูเกือบจะสำลักจนตาย เพราะ
