ูดหรือไง”
“เอาเขาไปโยนให้ปลากินที่แม่น้ำผูเจียง”
“ได้เลย!”
ลูกน้องที่ใส่ชุดสูทสีดำรีบแบกเจียงหวู่เดินไปที่ประตู
เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็โยนถุงกระสอบบนไหล่ ร่างของเจียงหวู่ตกลงไปด้านหลังรถกระบะโดยตรง เกิดเสียงกึกก้องดังขึ้น
แต่เจียงหวู่ในถุงกระสอบกลับไม่ขยับเขยื้อนเลย ราวกับเป็นศพไปแล้ว
หลังจากนั้น คุณจินและเจี๋ยเป่าก็ขึ้นรถอีกคันหนึ่ง ขบวนรถก็วิ่งไปข้างหน้ามุ่งสู่แม่น้ำผูเจียง
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ในระหว่างที่พวกเขาคิดว่าได้กำจัดภัยคุกคามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เจียงหวู่กลับแสยะยิ้มทั้งที่เจ็บระบมไปทั้งร่างในถุงกระสอบนอกรถ ก่อนพึมพำเบา ๆ ว่า
“ไอ้เดรัจฉานพวกนี้โหดเหี้ยมจริง ๆ เลย”
หลังจากนั้น เขาก็มองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ตัวเองซึ่งตอนนี้กำลังเปิดหน้าจออยู่อย่างเงียบ ๆ แล้วค่อย ๆ ถอนหายใจออกมา
…
ห้านาทีก่อน
โรงพยาบาลเมืองจิน
ตอนนี้ หานชิงอวี่กำลังนั่งอยู่ข้างหน้าต่างด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขากำลังอยู่เวรกะกลางคืนในคืนนี้
แต่ชัดเจนว่าความคิดของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
เพราะตอนนี้เจียงหวู่ไม่ได้ส่งข้อความมาหาเขาเป็นเวลานานมากแล้ว ซึ่งน่าจะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจียงหวู่ที่กำลังลอบสำรวจข้อมูลอยู่ในดินแดนศัตรู
ในตอนที่หานชิงอวี่กำลังคิดหาวิธีรับมืออยู่นั้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาในจังหวะนี้พอดี
มองเห็นแค่ปราดเดียว แพทย์หนุ่มก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นออกมาทันที
เพราะคนที่โทรมาค
