บทที่ 320 ขบวนรถ
เสียงนี้ฟังดูคุ้นหู ทว่าหานชิงอวี่ยังนึกไม่ออกอยู่พักใหญ่
ดังนั้น หานชิงอวี่จึงเงยหน้าขึ้น แล้วมองไปยังคนที่เพิ่งชนเข้ากับตัวเองเมื่อครู่นี้
หลังจากมองหน้ากันสักพัก ดวงตาของทั้งสองคนก็เปล่งประกายความดีใจออกมา
“หานชิงอวี่! เป็นนายจริง ๆ ด้วย!”
“นายคือ…หัวเฉียว?!”
มองใบหน้าที่คุ้นเคยตรงหน้า หานชิงอวี่ก็อุทานด้วยความตกใจ
พูดถึงหัวเฉียวคนนี้ เขาถือเป็นเพื่อนเก่าแก่ของหานชิงอวี่เลยทีเดียว
พวกเขาได้เล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กจนถึงมัธยมปลาย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ค่อนข้างดี
จนกระทั่งมาถึงมหาวิทยาลัย ทั้งสองจึงค่อย ๆ ติดต่อกันน้อยลง
หานชิงอวี่จำได้ว่าหัวเฉียวเหมือนจะเป็นคนท้องถิ่นแท้ ๆ ของเมืองจิน ตั้งแต่เด็กก็บอกว่าบ้านเกิดของเขาอยู่แถวนี้
แต่สิ่งที่หานชิงอวี่ไม่คาดคิดก็คือ พวกเขากลับมาเจอกันในสถานการณ์แบบนี้ ที่เมืองจินนี่เอง!
ชั่วขณะหนึ่ง หานชิงอวี่แทบแยกไม่ออกเลยว่านี่เป็นเหตุบังเอิญหรือโชคชะตากันแน่
หานชิงอวี่มองเสื้อกาวน์สีขาวบนตัวของหัวเฉียวตรงหน้า แล้วถามว่า
“นี่นาย…”
จนถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกว่าหัวเฉียวทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไปเลย
อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ หลังจากที่หัวเฉียวจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัยแล้ว ข่าวบางอย่างก็ส่งต่อมาถึงหูของหานชิงอวี่
ได้ยินว่าเขาเรียนที่มหาวิทยาลัยการแพทย์ด้วย และหลังจากจบการศึกษาแล้ว ก็ให้คนในครอบครัวของตัวเองส่งไปที่โรงพยาบาลใหญ่
