บทที่ 319 ส่งไปเลี้ยงปลา
“ฮะ เลี้ยงปลา?!”
เจี๋ยเป่าตาเบิกโพลง
ถึงแม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ผ่านโลกมามากแล้ว แต่เรื่องที่ทำให้คนตายแบบนี้ เขาไม่เคยเจอมาก่อนเลย
และแม้ในตอนที่เขาอยู่โรงพยาบาล ก็มักจะได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการอย่างเอาแต่ใจ แต่นั่นก็เป็นการอาศัยหน้าตาของอาจารย์ตัวเองมาข่มขู่คนอื่นเท่านั้น
ถึงแม้ปากจะไม่เคยพูด แต่ในใจเขารู้ดีถึงเรื่องนี้
ตอนนี้เขาจึงรู้สึกตื่นตระหนกไม่น้อยที่ปล่อยให้ตัวเองเข้ามาพัวพันกับเรื่องพวกนี้
“คุณ… คุณจิน ทำแบบนี้มัน… มันจะ…”
ขณะที่เจี๋ยเป่ากำลังจะอ้าปากโต้แย้งอยู่นั้น คุณชายใหญ่จินที่อยู่ข้าง ๆ ก็จ้องเขาอย่างดุดัน
เจี๋ยเป่ารีบกลืนคำพูดกลับเข้าไปทันที
เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองได้ขึ้นเรือโจรลำนี้แล้ว ต่อให้อยากจะลงก็ลงไม่ได้แล้ว
เห็นเจี๋ยเป่าตอบสนองแบบนี้ คุณชายใหญ่จินก็ดูเหมือนจะพอใจมาก
เขามองไปยังเจียงหวู่ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น แล้วพูดเสียงเข้ม
“ใครก็ได้เอาไอ้เด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนี่ไปใส่กระสอบหน่อย”
“พวกเราออกเดินทางได้แล้ว!”
พูดจบ ก็มีลูกน้องถือถุงขนาดใหญ่เดินเข้ามาทันที
เขาเริ่มจากการมัดเจียงหวู่ไพล่หลัง จากนั้นก็ใส่ลงในถุงกระสอบ
สุดท้าย เขาก็แบกถุงกระสอบไว้บนตัว แล้วพูดกับสองคนตรงหน้าว่า
“คุณจิน ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันครับ?”
คุณชายใหญ่จินจุดบุหรี่มวนหนึ่ง แล้วพูดอย่างเฉื่อยชากับลูกน้องที่แบกเจียงหวู่ ว่า
“เมื่อกี้นายไม่ได้ยินที่ฉันพ