กันในช่วงปีใหม่
“อาเอง ! ” เฟิงจินหยวนเดินไปข้างหน้าตบประตู “ออกมาข้ายังพูดไม่จบ”
จากนั้นเขาก็ได้ยินคนข้างในพูดว่า “ข้ากำลังลับมีด ท่านอยากพูดอะไร พูดมาได้เลยข้าได้ยินที่ท่านพูด”
“เจ้า…” เขาต้องการจะพูดว่านางไร้การศึกษา แต่เขาจำสิ่งที่เฟิงหยูเองพูดไว้ก่อนหน้านี้ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่กลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป ดูเหมือนว่าความหวังของเฟิงหยูเองที่จะช่วยเฉินชิงออกมานั้นค่อนข้างเป็นไปไม่ได้ เขารู้ว่าลึกลงไปนั้นเหตุการณ์แบบนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับเฟิงหยูเองอย่างแน่นอนเพราะองค์ชายเก้าเพิ่งกลับจากค่ายทหารก่อนที่ชายคนนั้นจะตกจากหลังม้า เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน การโกรธเฟิงหยูเองในขณะนี้ไม่ใช่เรื่องดีแม้ว่าฮ่องเต้จะยอมแพ้ต่อองค์ชายเก้า แต่เมื่อมองไปที่ความโปรดปรานของฮ่องเต้ที่มีต่อพราชายาหยุนก็เห็นได้ชัดว่าการที่องค์ชายเก้าสูญเสียความโปรดปรานนั้นเป็นไปไม่ได้ เขาคิดแล้วเปลี่ยนใจเล็กน้อย “ในความเป็นจริง เหตุผลที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้คือมาพบจื่อหรู นอกจากนี้… ท่านย่าต้องการให้แม่ของเจ้าไปฉลองวันปีใหม่ด้วยกัน”
“ท่านพ่อกับท่านแม่หย่ากันแล้ว นอกจากนี้ยังได้รับการสนับสนุนจากพระราชโองการของฮ่องเต้ การที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวของสามีที่นางหย่าร้างเพื่อฉลองปีใหม่นั้นไม่เคยปรากฎมาก่อนในราชวงศ์ต้าชุน หากท่านพ่อยืนยันที่จะเชิญท่านแม่ไป ท่านพ่อก็ไปที่พระราชวังเพื่อรับพระรา
