ลาดเวลาไปคารวะท่านฮูหยินผู้เฒ่า แต่เฟิงหยูเองก็ไม่สนใจ เมื่อเร็วๆ นี้ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มตีตัวออกห่าง ดังนั้นแม้ว่านางไปมันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
ในขณะที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางหยิบตั๋วแลกเงิน 2 ใบจากกองที่ฉิงหยูนำกลับมา ใบแรก 200 เหรียญเงิน อีกใบ 100เหรียญเงิน นางใส่ในซองแดงแล้วส่งให้หวงซวน “นำ 2 ซองนี้ไปที่เรือนหรูยี่มอบให้กับจินเฉิน 1 ซอง และอีก 1 ซองให้กับม่านซี เจ้าคงรู้นะว่าซองไหนต้องให้ใคร ? ”
หวงซวนไม่ค่อยใส่ใจกับความคิดของนางเหมือนกับวังซวนหรือฉิงหยู นางคิดว่าม่านซีเป็นบ่าวรับใช้เท่านั้น ดังนั้นนางจึงควรได้รับเงินจำนวนที่น้อยกว่า ดังนั้นนางจึงพูดว่า:“100เหรียญเงินมอบให้ม่านซี 200 เหรียญเงินมอบให้อนุจินเฉิน”จากนั้นนางยิ้มและพูดว่า “คุณหนูใจดีจริง ๆ ”
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองหัวเราะ “ผิดแล้ว 100 เหรียญเงินมอบให้กับจินเฉิน, 200 เหรียญเงินจะมอบให้กับม่านซี”
“หา?” หวงซวนเบิกตากว้าง “ทำไม ? จินเจินเป็นอนุนะเจ้าคะ ! ”
นางส่ายหน้า “ไม่ใช่ใครที่มีฐานะสูงกว่าจะได้รับมากกว่า สิ่งสำคัญคือการดูว่าใครทำอะไรให้มากที่สุดแต่ได้ผลน้อยที่สุด”
ฉิงหยูไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าม่านซีเป็นคนแรกที่ติดตามคุณหนูเพราะคุณหนูรักษาอาการป่วยของนางและมารดาของนาง สำหรับจินเฉิน นางทำได้แค่เกาะมือของคุณหนูที่มอบความช่วยเหลือให้ จากมุมมองของค่าทั้งสองคนนี้แตกต่างกัน ยิ่งกว่านั้นจินเฉินได้รับต
