ดาของนางเสียชีวิตไป และตั้งแต่นางไม่มีครอบครัว ก็ไม่เคยมีใครที่จะปฏิบัติต่อนางอย่างดีอีกเลย แม้ว่าเฟิงหยูเองจะเป็นคนเลวทรามอย่างมากต่อผู้คนในตระกูลเฟิง แต่นางก็ยังคงปกป้องคนของนางได้อย่างแท้จริง รวมถึงบ่าวรับใช้ของเรือนตงเซิง นางกล้าที่จะพูดว่าการได้ทำงานที่เรือนตงเซิงนั้นดีกว่าการทำงานให้กับคนอื่น
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว ปีใหม่แล้ว” เฟิงหยูเองยิ้ม และแกล้งนาง “ไปที่คลังและเตรียมเงิน มันจะถูกมอบให้กับบ่าวรับใช้ในซองอั่งเปา บ่าวรับใช้ระดับหนึ่งจะได้รับ 50 เหรียญเงินระดับสองจะได้รับ 20 เหรียญเงิน และทุกคนจะได้รับ 10เหรียญเงิน นอกจากนี้ขอบคุณพวกเขาแทนข้าที่ทำงานให้เรือนตงเซิงมาตลอด”
ฉิงหยูพยักหน้า น้ำตาไหลออกมานางวิ่งออกไป
หวงซวนกลับมาเร็วมาก และกลับมาจากคฤหาสน์เฟิงก่อนที่ฉิงหยูจะแจกอั่งเปาให้เสร็จ เฟิงหยูเองเห็นว่าใบหน้าของหวงซวนไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นนางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ”
หวงซวนเดินไปข้างหน้าและกระซิบบอกเฟิงหยูเอง หลังจากนั้นไม่นานเฟิงหยูเองขมวดคิ้ว และสีหน้านางคล้ำลง
