จ็บจากภายนอกและไม่ได้รับบาดเจ็บภายใน“ไม่ต้องกังวล อยู่กับข้าที่นี่ อาการบาดเจ็บจากภายนอกของเจ้าจะหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว”
แน่นอนวังซวนไว้วางใจความสามารถทางการแพทย์ของเฟิงหยูเอง หลังจากขอบคุณนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จิตใจของนางเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าขณะที่นางพูดอย่างงุ่มง่ามว่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่ได้หลับในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ข้าจะนอนหลับได้หรือไม่ ?…” ก่อนที่นางจะพูดจบ นางก็หลับตาแล้วหลับไป
หวงซวนรู้สึกแย่ยิ่งขึ้น ศัตรูได้ทำร้ายวังซวนจนเป็นเช่นนี้จะต้องมีสักวันที่นางได้ระบายความโกรธครั้งนี้ด้วยการฆ่าคนของตระกูลเฉิน
เฟิงหยูเองยืนขึ้นและห่มผ้าให้วังซวนด้วยตัวเอง จากนั้นนางก็เรียกให้บ่าวรับใช้เข้ามาเฝ้าวังซวน จากนั้นนางจึงออกจากห้องไปกับหวงซวน
“ตรงไปที่จวนเจ้าเมืองและไปเยี่ยมเจ้าเมืองด้วยตัวเอง” เมื่อนางพูดดวงตาของนางฉายแสงที่จริงจัง และนางกำหมัดแน่น คำพูดเหล่านั้นถูกบีบออกจากรอยแตกระหว่างฟันของนาง เนื่องจากคำแต่ละคำนั้นช่างโหดเหี้ยมเหมือนเลื่อย“บอกเจ้าเมืองให้จัดการพวกมัน ตีพวกมันจนให้พ่อแม่ของพวกมันจำหน้ามันไม่ได้ ! ”
หวงซวนพยักหน้าอย่างรุนแรงจากนั้นจึงออกไป และออกจากห้องโดยใช้พลังภายใน
เฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ตระกูลเฉิน เจ้าพยายามที่จะฆ่าข้า ฆ่าน้องชายของข้า และเจ้ายังทำร้ายบ่าวรับใช้ของด้วย ข้า เฟิงหยูเอง ปฏิเสธที่จะอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับเจ้า !หากตระกูลของเจ้าไม่ล่มสลายและสมาชิก
