หรือว่าเป่ยเอ๋อตายในบ่อน้ำ ? ”
ยี่หลินปรับอารมณ์ของตัวเองและพูดแย้งว่า “แต่บ่อนั้นถูกถมแล้ว เสื้อผ้าของนางอยู่ในบ่อน้ำ แต่ศพของนางอยู่ข้างนอก สิ่งนี้จะเป็นไปได้อย่างไร”
“มันเป็นไปไม่ได้ตรงไหน ? ” ดวงตาของเฟิงเฟินไดเริ่มดุร้าย“เป็นไปได้มากที่คนที่รู้สึกผิดหรือบ่าวรับใช้ของเจ้าอาจไม่ชินกับการเห็นสิ่งนี้ และเอานางออกมาอย่างลับ ๆ เป่ยเอ๋อผู้น่าสงสารของข้า นางอยู่กับข้ามาหลายปีแล้ว แต่ข้าก็ไม่สามารถหาสามีที่ดีให้นางก่อนที่นางจะถูกเจ้าฆ่าตายเช่นนี้ !” เฟิงเฟินไดคร่ำครวญจากนั้นก็เริ่มร้องไห้ ในขณะที่ร้องไห้นางพูดว่า “ท่านย่า ท่านย่าเชื่อในสิ่งที่เฟิงเฟินไดพูดหรือไม่? เฟิงเฉินหยูเป็นหญิงแพศยาภายในหน้าตาที่งดงาม แต่มีจิตใจที่เลวทราม ! ครั้งนี้มันเป็นเป่ยเอ๋อ แต่ใครจะรู้ว่าคนต่อไปจะเป็นใคร”
ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าใจว่านางถูกเฟิงเฉินหยูหลอกในวันนั้น นางอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเฟิงเฉินหยูอย่างโกรธเคือง“บอกข้ามาว่าในแจกันนั้นมีอะไร”
เฟิงเฉินหยูยังคงส่ายหัวของนาง “ไม่มีอะไรเลย หลานสาวไม่ได้ซ่อนอะไรเลย น้องสี่กำลังปรักปรำข้า ! ”
“หลักฐานวางอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว แต่เจ้ายังกล้าพูดว่าข้าปรักปรำเจ้าอีกหรือ ? ” เฟิงเฟินไดเกลียดที่นางไม่สามารถฉีกหน้ากากของเฟิงเฉินหยูให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยได้
“นี่เป็นหลักฐานอะไรกัน ? ” เฟิงเฉินหยูพูดเสียงดัง “ต้องมีคนที่จงใจใช้ร่างนี้เพื่อปรักปรำข้า พวกเขาทำให้นางจมน้ำตา
