ันใดนั้นเฟิงจื่อหรูอ้าปากแล้วพูดว่า “ยี่หลิน เจ้ากำลังมองหาอะไรอยู่ ? ”
คำถามนี้ทำให้ทุกคนหันความสนใจไปทางยี่หลิน ผู้ที่ตอบโต้เร็วที่สุดจะเห็นว่ายี่หลินมองไปรอบ ๆ ตัวนาง ราวกับกำลังมองหาบางอย่างอยู่
เมื่อได้ยินเฟิงจื่อหรูถามเช่นนี้ ยี่หลินก็ตื่นตระหนกและพูดว่า“ไม่ ข้าไม่ได้มองหาอะไรเลยเจ้าค่ะ คุณชายรองนั้นเข้าใจผิดบ่าวรับใช้ไม่ได้มองหาสิ่งใดเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองไม่มีความสุข “เจ้าเรียกคุณชายรองได้อย่างไร ?ในคฤหาสน์ตอนนี้มีคุณชายเพียงคนเดียวเท่านั้น เจ้าคิดอะไรอยู่ ? ”
ใบหน้าของเฟิงจินหยวนมืดครึ้มลงในขณะที่เขาจ้องมองเฟิงเฉินหยู
เฟิงเฉินหยูจะไม่เข้าใจได้อย่างไรในขณะที่นางพูดอย่างรวดเร็ว “เฟิงจื่อหรูเป็นคุณชายใหญ่ ยี่หลิน เจ้าพูดไร้สาระ”
“เจ้าค่ะ ท่านเป็นคุณชายใหญ่” ยี่หลินตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม“บ่าวรับใช้คนนี้พูดผิด คุณชายใหญ่ ท่านเป็นคุณชายใหญ่”
“ถุงเงินของพี่ยี่หลินไม่ใช่หรือ ? ” ทันใดนั้นเสียงหนึ่งพูดขึ้นและทุกคนก็มองไป ที่นั่นพวกเขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ อ้วนๆ ที่แก้มยุ้ยดูน่ารักมาก หญิงสาวมองไปที่ถุงเงินและพูดด้วยความสับสน “มันเป็นถุงเงินใหม่ของพี่ยี่หลินที่ทำขึ้นเมื่อสองสามวันก่อน เมื่อนางทำมัน บ่าวรับใช้ผู้นี้คิดว่ามันสวยและดูมีลวดลายแปลกตาด้วยซ้ำ ข้าจำได้”
“หุบปาก ! ” เฟิงเฉินหยูวิตกกังวล แต่นี่เป็นหนึ่งในบ่าวรับใช้ที่เรือนของนาง ! ก่อนหน้านี้นางรู้สึกแค่ว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้อ้วนแล
