จำเป็นด้วยหรือที่ท่านพ่อจะตำหนิลูกเพราะเรื่องการตายของบ่าวรับใช้!”
“แต่นั่นคือบ่าวรับใช้ในเรือนของข้า ! ” เฟิงเฟินไดโกรธ “ถ้าเจ้าต้องการที่จะทุบตีและฆ่าใครซักคน เจ้าสามารถทำได้กับบ่าวรับใช้ของเจ้าเอง ทำไมต้องทำกับบ่าวรับใช้ส่วนตัวของข้าด้วย”
“น้องสี่ ข้าไม่ได้ทำจริง ๆ ! ” เฟิงเฉินหยูคิดดูแล้ว นางจะไม่ยอมรับกับเรื่องนี้แม้ว่านางจะตาย นางต้องพูดซ้ำ ๆ อย่างเด็ดเดี่ยวว่านางบริสุทธิ์ ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด… นางมองไปที่ยี่หลิน ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดนางสามารถผลักยี่หลินออกไปเป็นแพะรับบาปได้
“โกหก ! ” ฮูหยินผู้เฒ่ากระแทกไม้เท้าของนางที่พื้นและสาปแช่งด้วยความโกรธ “เจ้าโง่มาก ! ตระกูลเฟิงของข้ามีลูกหลานแบบเจ้าได้อย่างไร จินหยวนตรวจสอบอย่างละเอียดว่านางซ่อนอะไร ถ้ามันไม่ดีสำหรับตระกูลเฟิง ข้าจะต้องทำความสะอาดบ้าน ! ”
เฟิงเฉินหยูรู้สึกหวาดกลัวต่อคำว่าทำความสะอาดบ้าน นางไม่สามารถพูดต่อไปได้ แต่คุกเข่าบนพื้น นางก็ยังถามนางต่อไปว่า “เจ้าต้องพูดอะไรอีก ? ”
“ไม่ใช่ข้า” นางกัดฟันแล้วลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นเองนางก็ตบยี่หลิน “นังโง่ ! เป่ยเอ๋อขัดแย้งกับเจ้าเพียงเล็กน้อย เจ้าถึงต้องฆ่านางเลยหรือ มีอะไรซ่อนอยู่ในแจกัน ? ” ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางหันไปเผชิญหน้ากับเฟิงจินหยวน “ท่านพ่อ น้องสี่บอกว่ามันเป็นนังแพศยาโง่ ๆ ที่หยิบของขึ้นมาแล้ววิ่งหนีลูกสาวบริสุทธิ์จริง ๆ และไม่รู้เรื่องอะไรเลย ! ”
เฟิงหยูเองหัวเราะ
