พวกเขาเห็นบ่าวรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่ข้างเฟิงเฟินไดอย่างวิตกกังวล ในมือของนางมีน้ำชาถืออยู่ แต่นางทำมันหกโดยไม่ตั้งใจ ฮันชิกำลังขมวดคิ้วและเช็ดชาที่หกใส่นาง
บ่าวรับใช้ดูเหมือนจะต้องการพูดอะไรบางอย่างกับเฟิงเฟินไดแต่เฟิงเฟินไดตะโกนขึ้นมาทันทีทำให้ทุกคนหันไปดู สิ่งนี้ทำให้คำพูดที่นางกำลังพูดจะถูกกลืนลงไป
เฟิงหยูเองเหลือบมองไปที่ด้านข้างของหวงซวน และเห็นหวงซวนขยับน้อยทำให้นางเข้าใจ ดังนั้นนางจึงพูดว่า “แค่บ่าวรับใช้ทำชาหก มันไม่มีอะไรน่าแปลกเลย”
เมื่อได้ยินนางพูดแบบนี้ทุกคนรู้สึกว่าไม่สำคัญ และเฟิงเฟินไดก็เล็งเห็นได้ว่าบ่าวรับใช้ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่จะพูดยิ่งกว่านั้นนี่คือหนึ่งในบ่าวรับใช้ในเรือนของนาง ดังนั้นนางจึงฉวยโอกาสจากสถานการณ์ดังกล่าวและกล่าวว่า “ใช่แล้ว ข้าจะจัดการลงโทษในภายหลัง วันนี้เป็นวันฉลองการกลับมาของท่านพ่อที่อบอุ่น ไม่จำเป็นต้องทำลายบรรยากาศด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้” เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมองอีกต่อไป นางจึงกระซิบถามบ่าวใช้ว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”
บ่าวรับใช้เอนตัวแล้วกระซิบข้างหูของนาง “ส่งคนไปตามหาเป่ยเอ๋อ ตอนนี้บ่าวรับใช้คนนี้ได้ยินมาว่ามีคนเจอเป่ยเอ๋อที่ข้างบ่อน้ำในเรือนของคุณหนูใหญ่”
“อะไรนะ ? ” เฟิงเฟินไดตกใจมาก นางลดเสียงลง นางถามว่า “เป่ยเอ๋อ ทำอะไรอยู่ที่นั่น ? ”
“ข้าได้ยินมาว่านางคุกเข่าอยู่ข้างบ่อน้ำ”
เฟิงเฟินไดรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง เฟิงเฉินหยูช่างน่า
