ขณะที่แสร้งทำเป็นไร้เดียงสาเจ้ายังกล้าพูดว่าข้าเข้าไปในเรือนของเจ้าคนเดียวในวันนั้นจากนั้นข้าจะถามเจ้า ทำไมบ่าวรับใช้ของข้าที่หายไปสองสามวันถูกพบว่าคุกเข่าอยู่ข้างบ่อน้ำในลานหน้าบ้านของเจ้า”
เฟิงเฉินหยูตกตะลึงอย่างยิ่ง เป่ยเอ๋อนั่งคุกเข่าข้างบ่อ ?“นั่นเป็นไปไม่ได้ ! ” ทันใดนั้นนางก็หันไปถามยี่หลิน “บ่าวรับใช้ของคุณหนูสี่มานั่งคุกเข่าข้างบ่อน้ำในลานของข้าได้อย่างไร”
ยี่หลินสงบและพูดว่า “คุณหนูอย่ากังวล นี่คือสิ่งที่ไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน บ่าวรับใช้คุณหนูสี่ไม่เคยเข้าไปในลานของเราเจ้าค่ะ”
จากนั้นเฟิงจินหยวนจึงโอกาสพูด แต่เขาถามเฟิงเฟินได“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ? ”เฟิงเฟินไดหันมามองใบหน้าของนางเอง “ท่านพ่อเห็นแผลบนใบหน้าของเฟิงเฟินได ถูกต้อง เฟินไดทำลายแจกันของพี่ใหญ่ แต่ด้วยเหตุนี้ข้าจึงพบความลับที่ซ่อนอยู่ภายในแจกันนั้น มีถุงผ้าซ่อนอยู่ในแจกัน ข้าไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ในกระเป๋าใบนั้น แต่พอเฟินไดจะหยิบมันขึ้นมา พี่ใหญ่ก็ผลักข้าล้มลงบาดแผลนี้เกิดจากสิ่งนั้น หลังจากนั้นบ่าวรับใช้ของนาง”นางชี้ไปที่ยี่หลิน “ยี่หลินหยิบถุงผ้าแล้ววิ่งออกไป เป่ยเอ๋อบ่าวรับใช้ของข้าไล่ตามนางออกไป หลังจากนั้นเป่ยเอ๋อก็หายตัวไปเลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังจำบางสิ่งบางอย่างจากการได้ยิน นางพูดว่า“หลายวันแล้วที่ข้าเห็นบ่าวรับใช้ของเจ้าครั้งสุดท้าย ครั้งที่แล้วไม่ใช่เจ้าบอกว่าเจ้าลงโทษนางหรือ ? ”
“ท่านย่า ! ” เฟิงเฟินไ
