มันเป็นวันที่เฟิงจินหยวนจะกลับมาถึงคฤหาสน์
หัวของเฟิงเฉินหยูได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าส่งคนมาตั้งแต่เช้าเพื่อบอกนางว่านางไม่จำเป็นต้องไปร่วมงานเลี้ยงอย่างไรก็ตามนางไม่ฟัง นางทนความเจ็บปวดและแต่งตัวเรียบร้อย ใบหน้าของนางแต่งหน้าได้อย่างสวยงาม หากไม่มีใครมองที่หน้าผากที่มีผ้าขาวสีขาวขนาดใหญ่ ก็เป็นใบหน้าที่ผู้หญิงคนอื่นต้องยอมรับก็สวย
ในตอนแรกยี่หลินต้องการจะคลุมศีรษะด้วยผ้าคลุมศีรษะแม้ว่ามันจะดูแปลก ๆ เล็กน้อย แต่ก็สามารถใช้งานได้ดีมากในการครอบคลุมผ้ากอซ สีผ้าคลุมศีรษะยังเสริมสีเสื้อผ้าของนาง นอกจากความงามของเฟิงเฉินหยูแล้วมันจะดูเก๋ไก๋ทีเดียว
ยี่หลินพอใจกับการเตรียมงานของนางมาก และนางก็คิดว่าเฟิงเฉินหยูจะพูดคำสองสามคำ แต่นางไม่คิดว่าเฟิงเฉินหยูจะมองเข้าไปในกระจก และดุด่านางอย่างโกรธเคือง ”ถอดสิ่งที่น่ารังเกียจนี้ออกไป ! ”
นางตกใจและไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงถูกด่า แต่เมื่อนางเห็นความโกรธของเฟิงเฉินหยู นางไม่กล้าถาม นางทำได้เพียงเอาผ้าคลุมศีรษะออก
นางไม่ทราบว่าผ้าคลุมศีรษะนี้เตือนเฟิงเฉินหยูถึงการปรากฏตัวที่น่ากลัวของฉิงเล่อในเวลานั้นเท่านั้น ฉิงเล่อไร้ผมและที่หัวเต็มไปด้วยสะเก็ด และนางก็ใช้ผ้าพันคอแบบนี้คลุมศีรษะนางจำได้ชัดเจนว่าเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนหัวเราะฉิงเล่อ และแน่นอนว่านางไม่ต้องการกลายเป็นคนที่ทุกคนหัวเราะ !
“ข้าจะออกไปข้างนอกแบบนี้” เฟิงเฉินหยูยืนขึ้น และเริ่มเดินออกไป
