“ถ้าท่านพ่อยังสงสารข้า เขาจะลงโทษคนโง่อย่างเฟิงหยูเองแน่นอน ! ”
ในที่สุดทุกคนก็ยืนอยู่หน้าทางเข้าคฤหาสน์
เฟิงหยูเองจับมือเฟิงจื่อหรู ขณะที่ยืนอยู่กับอันชิและเฟิงเซียงหรู เฟิงเฟินไดมาพร้อมกับฮันชิในขณะที่เฟิงเฉินหยูยืนอยู่ต่อฮูหยินผู้เฒ่า จินเฉินถูกทิ้งไว้ตามลำพังกับม่านซีทำให้นางรู้สึกเหงา
ในบรรดาอนุของเฟิงจินหยวน คนที่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าสงสารมากที่สุดก็ยังเป็นจินเฉิน จินเฉินเป็นคนที่เชื่อฟังมากที่สุดและไม่มีประสบการณ์ที่เลวร้ายกับนาง ความจริงที่ว่านางเป็นหนึ่งในบ่าวรับใช้ของคฤหาสน์เฟิงทำให้นางยินดียิ่งขึ้นในวันธรรมดาจินเฉินจะไปเยี่ยมและสอบถามเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของนาง หรือนวดขาให้นาง เริ่มจากตอนที่เฟิงจินหยวนออกจากคฤหาสน์ไปจนถึงเมื่อฮันชิตั้งครรภ์ จินเฉินได้รับความเดือดร้อนเป็นจำนวนมาก
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือให้จินเฉิน “มาที่นี่และยืนข้าง ๆ ข้า นั่งรถม้าคันเดียวกันกับข้า ! ”
เมื่อเฟิงจินหยวนกลับสู่เมืองหลวง สมาชิกของตระกูลเฟิงก็เตรียมที่จะรอเขาที่ประตูทางเข้าเมืองหลวง ตอนนี้รถม้านั้นอยู่นอกทางเข้า
เมื่อเห็นว่าฮูหยินผ็เฒ่าเรียกนาง จินเฉินรู้สึกมีความสุขและรีบไปอย่างรวดเร็ว เข้ารับตำแหน่งช่วยยายจาวดูแลฮูหยินผู้เฒ่า ยายจาวที่คอยหนุนหลังสิ่งนี้ ผลักให้เฟิงเฉินหยูอยู่ไกลออกไป
เปลวไฟปะทุออกมาจากดวงตาของเฟิงเฉินหยู แต่นางก็ยังคงกัดฟันและทนอยู่
“ไปกันเถอะ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าส่งเสียงของนางและกล่
