เฟิงหยูเองกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่าเป็นห่วงอาเอง และน้องชาย เนื่องจากเราไม่ได้อยู่ในช่วงปีใหม่ที่เมืองหลวงมานานหลายปี ท่านย่าส่งพี่ใหญ่ไปที่เรือนตงเซิงเพื่อให้คำแนะนำอาเอง อาเองรู้สึกขอบคุณมาก แต่ข้ารีบออกไปในตอนเช้าเพื่อไปรับจื่อหรู ดังนั้นข้าจึงไม่มีโอกาสได้ดูของกำนัลที่นำมาด้วยเจ้าค่ะ”
นางพูดแบบนี้ในขณะที่ดันเฟิงจื่อหรูไปข้างหน้า เด็กชายใช้เวลา 3 เดือนในเสี่ยวโจวและเขาก็ฉลาดมากขึ้น เมื่อเห็นว่าพี่สาวของเขาดันเขาไปข้างหน้า เขาจึงรีบวิ่งไปที่ด้านข้างของเตียงของเฟิงเฉินหยูและคุกเข่าลง เขากล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “จื่อหรูขอบคุณพี่ใหญ่สำหรับความเป็นห่วงขอรับ พี่ใหญ่ไปรับข้าด้วยความเมตตา แต่พี่ใหญ่ต้องได้รับบาดเจ็บจากการถูกซุ่มโจมตี จื่อหรูรู้สึกผิดมากขอรับ แต่พี่สาวคนโตวางใจได้ ท่านย่าจะต้องทวงความยุติธรรมให้พวกเราอย่างแน่นอน ! ”
ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงสงสัยว่านางให้เฟิงเฉินหยูไปบอกเฟิงหยูเองเมื่อไหร่ แต่นางก็ตกใจอย่างมากกับสิ่งที่เฟิงจื่อหรูพูดนางถามอย่างกังวลใจ “เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ถูกซุ่มโจมตี ”นางมองดูที่อาการบาดเจ็บบนหัวของเฟิงเฉินหยู ตอนแรกนางคิดว่าเฟิงเฉินหยูตกรถม้า แต่นางไม่เคยคิดเลยว่ามันจะมาจากการซุ่มโจมตี
เฟิงเฉินหยูนอนบนเตียงและร้องไห้ ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกว่านางทำผิด ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เฉินหยูไม่ต้องกังวลข้าจะไม่เพิกเฉยต่อเรื่องนี้ ใครกล้าที่จะลงมือทำร้ายลูกห
