ลานของตระกูลเฟิง คนร้ายคงเบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ ! ”
ทันใดนั้นเสียงร้องของเฟิงเฉินหยูก็หยุดลงราวกับมีบางสิ่งกีดขวางคอ นางไม่สามารถส่งเสียงได้
คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้นางตกใจ แต่เมื่อนางคิดถึงมันนางก็ไม่มีอะไรจะกลัว นางรู้ว่านอกเหนือจากเหยี่ยวที่ท่านลุงสามของนางเลี้ยงดูอย่างลับ ๆ ผู้คนที่ถูกส่งไปฆ่าเฟิงจื่อหรูล้วนได้รับการว่าจ้าง แม้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะสอบสวนนางก็จะไม่พบอะไรเลยเมื่อนึกถึงสิ่งนี้การอุดตันในลำคอของนางก็หายไป และนางก็กลับมาร้องไห้ต่อ
ฮูหยินผู้เฒ่าเสียใจด้วยการร้องไห้ แต่นางก็รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บที่หน้าผากนั้นค่อนข้างน่าตกใจ เมื่อเนื้อชิ้นนี้หายไปใบหน้าของเฟิงเฉินหยูก็เสียโฉม ความมั่นใจที่นางเพิ่งจะได้รับเมื่อหลายวันก่อนก็หายไปอีกครั้ง นางอดไม่ได้ที่จะด่าว่า“หยุดร้องไห้ เรียกหมอมาแล้ว ! ”
เฟิงเฉินหยูมีอะไรบางอย่างขวางลำคอของนาง และต้องการให้ยี่หลินช่วยให้นางสงบลงเล็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าและยายจาวมองไปที่เฟิงจื่อหรูจากนั้นนางถามเขาว่า “พวกเจ้าถูกโจมตีได้อย่างไร ? ” คิดอีกเล็กน้อยนางมองเฟิงหยูเอง “ทำไมพี่ใหญ่ของเจ้าถึงได้รับบาดเจ็บ ? ”
เฟิงจื่อหรูตอบ “ระหว่างทางกลับสู่เมืองหลวง ข้าถูกซุ่มโจมตีโดยคนสวมชุดดำ 20 คน โชคดีที่วังซวนซ่อนข้าไว้ในกองหิมะ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ทำให้ข้าหลีกเลี่ยงวิกฤตินี้ แต่…วังซวนถูกคนร้ายจับไป ดูเหมือนว่าพวกเราโชคร้ายขอรับ”เมื่อถึงจุดนี้เด็กก็เร
