ตายตามไป
เมื่อเห็นว่าเฟิงหยูเองให้สำคัญที่จะออกจากคฤหาสน์ เฟิงเฉินหยูเดินตามไป หวงซวนมองดูทั้งสองที่เป็นเหมือนวิญญาณที่ตามขอส่วนบุญ และนางก็รู้สึกอยากจะเตะพวกเขาทั้งสองคน
ตลอดทางจนถึงรถม้า เฟิงเฉินหยูพูดกับพวกเขาต่อไปว่า“ทำไมน้องรองถึงต้องรีบร้อนด้วย ข้ามอบกำไลให้เจ้าที่เรือนลองดูที่อาหารบำรุงที่ข้ามอบให้แม่ของเจ้าก่อนสิ ! ”
เฟิงหยูเองยืนอยู่บนบันไดทางขึ้นรถม้าและกำลังจะปีนเข้าไปในรถ แต่คำพูดของเฟิงเฉินหยูทำให้นางเปลี่ยนใจ
นางหยุดและหันหลังกลับ จ้องมองที่เฟิงเฉินหยู ทันใดนั้นนางก็พูดว่า “ดูเหมือนว่าท่านพี่อยากคุยกับข้ามากกว่า และไม่อยากให้ข้าออกไป ! ”
เฟิงเฉินหยูพยักหน้า “ใช่แล้ว! ตอนที่เจ้าอยู่ในค่ายทหาร เราไม่ได้คุยกันเลย แต่ตอนนี้สิ้นปีแล้ว และท่านย่าบอกว่าเจ้าไม่ได้อยู่เมืองหลวงตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าจึงมาให้คำแนะนำแก่เจ้า”
“อะไรนะ?” ทันใดนั้นนางหัวเราะ “อาเองต้องขอบคุณท่านย่าที่ห่วงใย จริง ๆ ข้าต้องขอบคุณพี่ใหญ่ที่เป็นห่วงข้าเพราะพี่ใหญ่ได้รับคำสั่งจากท่านย่า หากอาเองจะไม่รับฟังก็คงเสียมารยาท แต่ข้ารีบไปรับจื่อหรู… หรือพี่ใหญ่จะไปกับอาเอง อาเองจะได้นั่งฟังไปในรถม้า ! ”
หลังจากพูดอย่างนี้ นางไม่ได้รอให้เฟิงเฉินหยูตอบรับหรือปฏิเสธ นางคว้าข้อมือของเฟิงเฉินหยูและโยนนางเข้าไปในรถม้า
ในเวลาเดียวกันหวงซวนก็ทำสิ่งเดียวกัน นางโยนยี่หลินเข้าไปในรถม้า ทั้งสองจึงปีนเข้าไปในรถม้า คนขับยกสาย
