เฟิงหยูเองยักไหล่และยิ้ม “พี่ใหญ่เป็นคนตลกจริง ๆ เมื่ออยู่ในคฤหาสน์ท่านมีหลายสิ่งที่จะพูดกับข้า แต่ทำไมท่านถึงเงียบลงในขณะที่ท่านอยู่ในรถม้า ? หรือพี่ใหญ่เหนื่อยแล้วและต้องการพักผ่อนหลังจากเราออกจากเมืองหลวงไม่นาน เราจะได้พบจื่อหรู”
ขณะที่นางพูดสิ่งนี้นางเอนตัวลงในรถม้าและหลับตาเพื่อพักผ่อน
จิตใจของนางก็ไม่มั่นคงเพราะการกลับมาของเฟิงจื่อหรู เฟิงเฉินหยูมาที่เรือนตงเซิงเพื่อมามอบของกำนัลและปฏิเสธที่จะออกไป ชัดเจนว่านางกำลังพยายามถ่วงเวลาให้เฟิงหยูเองออกจากคฤหาสน์ช้า นางทำได้แค่ตอบสนองเมื่อนางกำลังจะขึ้นรถ
แต่มันก็ไม่สายเกินไปใช่หรือไม่ ? นางหรี่ตาเล็กน้อยนางมองไปที่ความหวาดกลัวที่บนใบหน้าของพวกเขาทำให้เฟิงหยูเองหัวเราะกับตัวเอง การวางแผนคิดร้ายผู้อื่นเป็นเรื่องปกติ แต่พวกเขาควรอยู่ให้ห่างจากแผนการของเขา แม้ว่านางจะเสียชีวิต นางก็จะต้องลากใครบางคนให้ตกตายตามไป
รถม้าวิ่งออกจากเมืองไปตามถนนสายหลักในเส้นทางไปเสี่ยวโจว แต่ขณะที่พวกเขาเดินทางไปได้ 5 ลี้ เสียงร้องของเหยี่ยวดังขึ้น คนภายในรถไม่สามารถมองเห็นสถานการณ์ภายนอก พวกเขาได้ยินเพียงเสียงคนขับตะโกน “อา” ก่อนที่ม้าจะตกใจกลัว พวกมันวิ่งสะเปะสะปะ
คนขับพยายามบังคับบังเหียนอย่างมั่นคง แต่เขาก็ยังไม่สามารถควบคุมม้าได้ ในขณะที่เขาตะโกนเสียงดัง “คุณหนูนั่งดี ๆ !”
แต่เฟิงหยูเองจะฟังเขาได้อย่างไร นางไม่ยอมนั่งนิ่ง ๆ แถมนางยังยื่นมือออกและยกผ้าม่
