“นี่คืออะไร?” เฟิงเฟินไดได้รับกล่องเล็ก ๆ จากหงหยุน เมื่อเปิดดูเพื่อดูนางได้กลิ่นหอมอบอวล
“ครีมบำรุงผิว” หงหยุนบอกนาง “ใช้ทารอยแผลเป็นบนใบหน้าของเจ้า รอยแผลเป็นจะหมดไปหลังจากใช้ 1 เดือน”
“จริงหรือ ? ” เฟิงเฟินไดเต็มไปด้วยความสุข
หงหยุนพยักหน้า “จริง ๆ ” จากนั้นนางถามว่า “คุณหนูสี่ยังต้องการเรียนรู้วิธีการร่ายรำหรือไม่ ? ”
เฟิงเฟินไดถอดรองเท้าและถุงเท้าของนางทันทีจากนั้นก็ยืนอยู่บนหิมะ ความเย็นทำให้ฟันของนางกระทบกัน แต่นางก็ยังอดทนและพูดว่า “ข้าจะเรียน ! ข้าจะเรียนการร่ายรำต่อ !”
คืนนั้นที่วัดในลานของเฟิงเฉินหยู ยี่หลินกำลังกระซิบบางอย่างที่หูเฟิงเฉินหยู
หลังจากนั้นไม่นานดวงตาของเฟิงเฉินหยูเผยให้เห็นถึงความโหดเหี้ยม “จัดการเลย ! ต้องจัดการให้สำเร็จ ! เจ้าอย่าทำล้มเหลวคราวนี้ บอกท่านลุงสามแล้วให้เขาหามือดีที่สุด พวกเขาจะต้องจัดการนางให้เรียบร้อย ผู้หญิงคนนั้นฉลาดมากดังนั้นเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ ”
“บ่าวรับใช้คนนี้จะไปบอกเขา” จากนั้นยี่หลินก็พูดว่า “ท่านลุงสามก็พูดเช่นกันว่าเมื่อถึงเวลานั้นท่านจะไปรับคนอย่างแน่นอน ท่านกลัวว่าคุณหนูจะทำให้นางล่าช้า”
เฟิงเฉินหยูรู้สึกรำคาญเล็กน้อย “พูดให้ช้า คำพูดง่ายกว่าการกระทำ ทำไมท่านลุงถึงไม่ลงมือจัดการเร็วกว่านี้ ? ”
ยี่หลินบอกนางว่า “ท่านลุงสามกล่าวว่าฝ่ายนั้นมีผู้คุ้มกันลับคอยคุ้มกันตลอดเวลา และพวกเขาจะถูกไล่ออกหลังจากมาถึงเมืองหล
