วงเท่านั้น นั่นเป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะดำเนินการในเวลานี้”
“ลืมมันไปเถอะ ข้าจะหาวิธีเหนี่ยวรั้งนางเอง ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ต้องประสบความสำเร็จในครั้งนี้ ถ้ามันล้มเหลวอีกครั้งบอกท่านลุงว่าเขาไม่จำเป็นต้องเข้ามาแทรกแซง ข้าจะจัดการคนที่ขวางทางข้าเอง”
ยี่หลินพยักหน้าแล้วดูเทียนที่เกือบหมดแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณหนูพักผ่อนก่อนหรือไม่เจ้าคะ ท่านฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้บอกว่าคุณหนูต้องคัดลอกบทสวดมนต์ให้เสร็จเร็ว ๆ นี้เราค่อย ๆ ทำก็ได้เจ้าค่ะ”
อย่างไรก็ตามเฟิงเฉินหยูยิ้มและส่ายหน้าของนางแล้วพูดว่า“ข้าจะค่อย ๆ ทำได้อย่างไร ท่านพ่อกลับมาแล้ว ข้าได้รับความเดือดร้อนจากความคับข้องใจในขณะที่ท่านพ่อออกจากคฤหาสน์ ถ้าข้าไม่แสดงให้เห็นบนใบหน้า ท่านพ่อจะแสดงความเห็นใจได้อย่างไร ? ”
ดวงตาของยี่หลินสว่างขึ้นอย่างที่นางพูดพร้อมกับรอยยิ้ม“คุณหนูนั้นฉลาดจริง ๆ เช่นนั้นบ่าวรับใช้คนนี้จะนำเทียนมาอีก 2 เล่มเจ้าค่ะ“
“แค่นำมา ! มันคงไม่ดีถ้ามันสว่างเกินไป”วันรุ่งขึ้นก่อนเที่ยงทุกคนในคฤหาสน์เฟิงรวมตัวกันที่เรือนซูหยาเพื่อคารวะฮูหยินผู้เฒ่า
วันที่เฟิงจินหยวนกลับสู่เมืองหลวงได้ใกล้เข้ามามากขึ้น เมื่อปีใหม่ใกล้เข้ามา ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็เต็มไปด้วยความสุข
เฟิงเฉินหยูมีรอยคล้ำใต้ตาของนาง และฮูหยินผู้เฒ่าที่มีความทุกข์เล็กน้อยจากการเห็นพวกมันก็พร่ำบอกนางซ้ำ ๆ“ถ้าเจ้าไม่นอนไม่หลับตอนกลางคืนให้นำหมอมา และให้พวก
