ญ่ให้คนมาส่งพวกมัน และพวกเขาก็รออยู่ที่ประตู”
หวงซวนไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เราไม่ไปดูสิ่งที่นางส่งมาหรือเจ้าค่ะ?”
เฟิงหยูเองหยุดและไตร่ตรองสักครู่แล้วพยักหน้าให้บ่าวรับใช้แต่จากนั้นนางก็หันมาพูดกับหวงซวน “ตาขวาของข้ากระตุกตลอดทั้งเช้า และสิ่งนี้ทำให้ข้าวิตกกังวล”
“เป็นไปได้หรือไม่เจ้าค่ะที่คุณหนูไม่หลับเมื่อคืนนี้? คุณหนูต้องคิดเกี่ยวกับนายน้อย”
คำพูดของหวงซวนทำให้นางรู้สึกว่าอาจเป็นกรณีนี้ ดังนั้นนางจึงไม่ใส่ใจ
หลังจากนั้นไม่นานเฟิงเฉินหยูถึงลานหน้าเรือนของนางภายใต้คำแนะนำของบ่าวรับใช้ ข้างหลังนางมีบ่าวรับใช้ถือของบางอย่างมาด้วย
เมื่อเห็นเฟิงหยูเอง เฟิงเฉินหยูจึงทำหน้าใสซื่อของนาง “น้องรองกำลังออกจากคฤหาสน์หรือไม่ ? โชคดีที่ข้ามาทันเวลาไม่เช่นนั้นข้าจะไม่สามารถพบน้องรองได้”
เฟิงหยูเองเริ่มรู้สึกกังวลอีกครั้ง นางต้องการที่จะโยนเฟิงเฉินหยูออกจากเรือนตงเซิง แต่ตามคำโบราณกล่าวไว้ว่า อย่าทุบตีผู้ที่ยิ้มแย้มและขอโทษ นางมาเพื่อมอบของกำนัล ดังนั้นนางคงจะอยู่ไม่นาน“ข้าได้ยินมาว่าพี่ใหญ่มาส่งของกำนัลปีใหม่ เป็นเพราะข้าไม่สนใจ ข้าควรส่งของกำนัลให้คฤหาสน์เฟิงก่อน” นางนั่งบนเก้าอี้หินตัวหนึ่งในบ้านโดยไม่แสดงความตั้งใจที่จะเชิญพวกเขาเข้ามา
เฟิงเฉินหยูไม่ได้โต้เถียงและเริ่มพูดคุยกันในขณะที่ยืนอยู่ข้างนอก “ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว ข้ามีชุดเสื้อผ้าสำหรับจื่อหรู ข้าเตรียมอาหารเสริมสำหรับแม่ร.…ฮูหยิ
