่คุณหนูสี่จะสงบ ? ”
“เจ้า…” หงหยุนหยาบคายมากขึ้นเรื่อย ๆ “ในท้ายที่สุดข้ายังคงเป็นคุณหนูสี่ของตระกูลเฟิง และเจ้าก็แค่นางรำ เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ? ”
หงหยุนไม่ได้กลัวนาง แต่ใบหน้าของนางนั้นไร้ความรู้สึกเหมือนน้ำแข็ง แต่นางก็ยังเดินช้า ๆ และถามเฟินไดว่า“คุณหนูสี่คิดว่าข้าเดินเท้าเปล่าไปรอบ ๆ บนหิมะ และสวมเสื้อผ้าบาง ๆ งดงามหรือไม่ ? ”
เฟิงเฟินไดตกใจ นางไม่รู้ว่าทำไมนางถึงถามคำถามนี้ แต่นางก็ยังพยักหน้า “งดงาม”
“จากนั้นคิดดู แม้ว่าคนที่คุณหนูสี่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่องค์ชายห้า ตราบใดที่คุณหนูสี่ได้เรียนรู้ความสามารถนี้แล้ว จะมีผู้ใดที่ปฏิเสธคุณหนูได้”
คำพูดของหงหยุนทำให้ดวงตาของเฟิงเฟินไดเป็นประกายเพราะความหวังของนางพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
ในเวลานี้หงหยุนนำบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อของนางและมอบให้กับเฟินได “ข้าจะให้สิ่งนี้กับคุณหนูสี่”
