่วงจากความเย็น ใบหน้าของหงหยุนดูเหมือนจะคุ้นเคยกับหิมะอย่างสมบูรณ์ ในเวลานี้เท้าของนางเปลือยและยืนอยู่ในหิมะแต่นางก็ดูเหมือนจะไม่เย็นเลย
“ใจที่สงบเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับการร่ายรำประเภทนี้ อย่าหงุดหงิดจนเกินไป แม้ว่าเจ้าจะเจอกับปัญหาใหญ่ จิตใจของเจ้าก็ต้องเหมือนน้ำแข็งที่มั่นคงและสงบ”
“ข้าไม่สามารถสงบสติได้ ! ” เฟินไดจะเรียนรู้ได้อย่างไรแม้แต่เศษเสี้ยวที่สง่างามของหงหยุนในขณะที่นางตะโกนเสียงดัง “ข้าเรียนเสร็จแล้ว ออกจากคฤหาสน์ ! ข้าจะเพิ่มเงินเป็น 2 เท่า ไม่ต้องกลับมาอีก ! ”
“คุณหนูสี่ตั้งใจจริงหรือไม่เจ้าค่ะ ? ”
“แน่นอน ข้าตั้งใจ!”
“เช่นนั้นก็ดี” ฮงหยุนพยักหน้า “ข้าไม่ใช่คนเมืองหลวงเมื่อข้าจากไปแล้วข้าจะไม่กลับมา หากคุณหนูสี่รู้สึกเสียใจก็ไม่สามารถพบหงหยุนได้ ในโลกนี้ข้าเป็นคนเดียวเท่านั้นที่รู้วิธีร่ายรำนี้ คุณหนูสี่อย่าเสียใจเลย”
เมื่อพูดอย่างนี้นางก็ออกจากสนามไปโดยไม่ลังเล เฟิงเฟินไดไม่เคยคิดเลยว่าคนผู้นี้จะไม่พูดอะไรสักคำเพื่อแนะนำนางนางตัวแข็งื่ออยู่พักหนึ่ง ลืมไปเลยว่านางไม่สวมรองเท้า มัวแต่คิดถึงสิ่งที่หงหยุนพูด
ถ้านางปล่อยหงหยุนไป นางจะไม่สามารถเรียนรู้การร่ายรำเช่นนี้ได้ ดังนั้นองค์ชายห้า…
“ช้าก่อน ! ” นางเปลี่ยนใจ “ข้าต้องการเรียนรู้การร่ายรำนี้ต่อไป แต่ความคิดของข้าไม่สงบ วันนี้ข้าจะพักก่อน”
เมื่อได้ยินเรื่องนี้หงหยุนก็หัวเราะ นางหันหลังให้กับนาง นางถามว่า “เมื่อไหร่ที
