นขับรถเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วและขนของเข้าไปในรถม้า บ่าวรับใช้ปีนเข้าไปในรถม้าและจากไปอย่างรวดเร็ว
หวงซวนเดาะลิ้นของนาง “คุณหนูสี่กลายเป็นคนที่กล้าหาญเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ? ”
เฟิงหยูเองยักไหล่ “ใครจะไปรู้! องค์ชายลีมักทำสิ่งที่นางไม่ชอบ นางจึงโกรธ” นางจำได้ทันทีว่าเรื่องการเตรียมอาหารที่ปรุงด้วยยาเพื่อต้อนรับเฟิงจินหยวนกลับมาที่คฤหาสน์ ในเวลานั้นเฟิงเฟินไดรับปาก นางบอกว่านางจะให้องค์ชายห้าเชิญโมบุฟานและพ่อครัวหลวงมา “คิดดูแล้ว มันอาจมีปัญหากับงานเลี้ยงต้อนรับเฟิงจินหยวนกลับมา”
นางยิ้มแล้วนำหวงซวนไปยังทางเข้าของคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล
บ่าวรับใช้ของตระกูลเฟิงมองหน้ากันด้วยความกลัว พวกเขาคิดว่าการมีที่ดินเป็นของตนเองนั้นดีที่สุด สามารถหันหลังจากไปหลังจากก้าวเท้าเข้ามานั้น มีแต่คุณหนูรองที่กล้าทำ
ในเวลาเดียวกันในสวนของเรือนยี่หลาน เฟิงเฟินไดสวมรองเท้าของนางขณะที่นั่งบนพื้นหิมะ ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางเป็นสีม่วงจากความเย็น ขณะสวมรองเท้านางก็ส่งเสียงครวญครางดัง “พอแล้ว ! ข้าไม่ต้องการที่จะเรียนรู้ต่อไป !เพื่อประโยชน์ในการเป็นที่โปรดปราน ข้าเรียนรู้การร่ายรำอย่างเหนื่อยยาก แต่พระองค์ล่ะ ? เขาไม่ได้ช่วยข้าเชิญพ่อครัวหลวงมา ทำไมข้าต้องเสียเวลาไปกับการได้รับความโปรดปรานจากพระองค์ ? ”
ยืนอยู่ตรงหน้านางคือคนที่สวมเสื้อผ้าบาง ๆ แม้จะเป็นหวัดหงหยุน เมื่อเทียบกับใบหน้าของเฟินไดที่เปลี่ยนเป็นสีม
