หาสน์เฟิง รถม้าก็ชะลอตัวลงและคนขับรถม้าถามนางว่า“คุณหนู เราจะกลับที่เรือนของเรา หรือเราจะอยู่ที่คฤหาสน์เฟิง ? ”
เดิมทีเฟิงหยูเองต้องการกลับไปที่เรือนตงเซิง แต่เมื่อนางยกม่านขึ้นและมองเข้าไปในคฤหาสน์เฟิง จิตใจของนางก็เปลี่ยนไป “หยุด ! ข้าจะไปที่คฤหาสน์เฟิง”
นางยกม่านขึ้นและลงจากรถ ที่ทางเข้าของคฤหาสน์เฟิงนางเห็นบ่าวรับใช้บางคนโยนสิ่งต่าง ๆ ออกมา ในสิ่งต่าง ๆนั้นมีผ้า เครื่องประดับและมีของเล่นมากมาย
นอกเหนือจากสิ่งที่ถูกโยนออกมาแล้วมีหญิงสาวที่ไม่คุ้นเคยใบหน้าของหญิงสาวนั้นเป็นสีม่วงด้วยความโกรธ ขณะที่นางชี้ไปที่บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์เฟิงและตะโกนด้วยความโกรธ“เจ้ารู้ดีว่าอะไรดีสำหรับเจ้า ! ”
บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์เฟิงไม่กล้าแสดงความอ่อนแอใด ๆ“เราแค่ทำตามคำสั่งของเจ้านายเรา หากคุณหนูมีความโกรธใด ๆ ให้ไปลงที่คุณหนูสี่ อย่าได้มาลงที่พวกเรา”บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ นางเท้าเอวและชี้ไปที่พวกเขาพร้อมพูดเสียงดังว่า “เช่นนั้นบอกคุณหนูสี่ของเจ้าว่าอย่าหยิ่งเกินไป สิ่งที่องค์ชายลีขาดน้อยที่สุดก็คือผู้หญิง และมีพราชายารองมากมาย นางควรทำใจไว้บ้าง ตอนนี้องค์ชายลีสนใจนาง แต่ใครจะรู้ว่าจะเลิดสนใจเมื่อไหร่ เจ้ากล้าที่จะโยนของที่มีค่าของพระองค์หรือไม่ หากสิ่งเหล่านี้ถูกโยนออกมาตอนนี้ จะไม่มีอีกต่อไปในอนาคต หวังว่านางจะไม่เสียใจภายหลัง ! ”
หลังจากพูดแบบนี้ นางก็โบกมือให้คนขับรถม้าออกไปจากคฤหาสน์ ค
