ซางซางและเทียนตงรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที พวกเขาเอาตัวไปบังพวกเด็กไว้ข้างหลังพวกเขา แต่มีเด็กมากเกินไป ทั้งสองคนจะปกป้องพวกเขาทั้งหมดได้อย่างไร
จากนั้นพวกเขาได้ยินซางซางตะโกนว่า “ทุกคนไปด้านหลัง !รีบไปด้านหลัง ! ”
น่าเสียดายที่ไม่มีที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง หลังจากเจ้าหน้าที่ของทางการเข้าไปในลานแล้ว พวกเขาก็กระจายออกไปและล้อมทุกคนในสนาม ซึ่งรวมถึงเฟิงหยูเอง, หวงซวน และคนขับรถม้าของพวกเขา
แต่ทั้งสามคนนั้นไม่ได้ประหม่าหรือกลัว พวกเขามองด้วยความรำคาญ คนขับรถม้าใช้แขนทั้งสองข้างเพื่อปกป้องเด็กเขาตะโกนว่า “อย่าตกใจ อย่ากลัว ! ”
แต่เด็ก ๆ จะไม่กลัวได้อย่างไร ผู้หญิงขี้อายอีกคนหนึ่งเริ่มร้องไห้เจ้าหน้าที่ทางการระดับสูงคนหนึ่งพูดว่า “เจ้าจะร้องไห้ทำไม! หุบปาก ! ” เด็กคนนั้นก็นิ่งเงียบด้วยความกลัวทันที จากนั้นเขาก็มองที่ซางซางและกล่าวอย่างชั่วร้ายว่า “แม่นางซางซาง วันนี้เจ้าต้องการที่จะแข่งขันกับข้าอีกหรือไม่ ? ”
ซางซางวิตกกังวลถึงจุดที่อยากจะร้องไห้ “พี่ชาย ข้าขอร้องท่าน ได้โปรดให้เราอยู่ที่นี่ตลอดฤดูหนาว เราจะออกไปเมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึงอย่างแน่นอน”
“ไม่!” เจ้าหน้าที่โบกมือของเขา “เจ้าต้องย้ายออกวันนี้! เจ้าต้องย้ายตอนนี้!” หลังจากพูดอย่างนี้ เขาชี้ไปที่คนตรงหน้าเขา “เจ้าจะรออะไรอยู่? ไปที่แต่ละห้อง แล้วโยนข้าวของออกมา ! ”
“อย่า ! ” ซางซางก้าวไปข้างหน้าแล้วก็คุกเข่าลง “พี่ชาย ข้าขอร้องท่าน ได้โปรดให
