นี้กลับไปให้ใคร” นางถามต่อ
“สำหรับผู้คนมากมาย” ซุ่ยหลิงลดระดับศีรษะของนาง และพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “สถานที่ที่ข้าอาศัยอยู่มีเด็กกำพร้าจำนวนมากเช่น มีพี่สาว 2 คนที่คอยดูแลเราอยู่ ก่อนหน้านี้มีคนที่จะให้อาหารเรา หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ให้ พวกเราหิวมากจึงมารอคนอื่นให้อาหารแก่เราเจ้าค่ะ”
ใจของเฟิงเฟิงหยูเองสั่น นี่เป็นผลลัพธ์ที่นางต้องการ นางจึงพูดกับเด็กผู้หญิงว่า “พาข้าไปที่ที่เจ้าอาศัยอยู่ อาหารที่ข้าทานนั้นมีความหมายสำหรับเจ้า”
“จริงหรือเจ้าค่ะ ? ” ดวงตาของซุ่ยหลิงเบิกกว้างราวกับว่านางไม่กล้าเชื่อที่ได้ยิน
เฟิงหยูเองพยักหน้า “จริง ๆ ไปบอกคนขับ เราจะออกเดินทางไปกัน”
หากนางเดาไม่ผิดสถานที่ที่เด็กเหล่านี้อาศัยอยู่ควรเป็นสถานที่ที่คล้ายกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เฟิงหยูเองมีความคิดแปลก ๆ ในขณะที่นางกำลังกิน หากนางสามารถติดต่อกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า นางสามารถเริ่มฝึกเด็ก นางต้องการกำลังคนด้านการแพทย์ และเครือข่ายข่าวกรองของนางก็ต้องการคนเพิ่มขึ้นเช่นกัน ในยุคที่ข้อมูลไม่ได้รับการพัฒนา ผู้คนมีความสำคัญมากอย่างแท้จริงรถม้าเดินทางมานานกว่าครึ่งชั่วยามก่อนจะหยุดที่หน้าลานในทางเหนือของเมืองหลวง
บ้านหลังนี้ไม่เก่าและไม่ใหม่ มันใหญ่มาก เมื่อก่อนคงเป็นของตระกูลใหญ่ซึ่งพวกเขาไม่ได้อาศัยอยุ่ที่นี่แล้ว
ซุ่ยหลิงดึงหวงซวน และพูดว่า “ที่นี่เจ้าค่ะ พี่สาวและพี่ชายเข้าไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
เฟิงหยูเองสวมเสื้อ
