สำหรับเด็กสาว จะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่มีแผลเป็นเหลืออยู่” เมื่อนึกถึงการต่อสู้กับเฟิงหยูเอง นางก็ไม่เคยชนะแม้แต่ครั้งเดียว นางไม่ต้องการปลุกเร้าความโกรธนั้น
นางสามารถกลืนความโกรธนี้ได้ แต่เฟิงเฟินไดก็ทำไม่ได้ก่อนที่หมอจะมาถึงนาง นางตะโกนเสียงดัง “หยุด ! เจ้าไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ! ใบหน้าของคุณหนูผู้นี้เป็นสิ่งที่ใครก็สัมผัสได้เช่นนั้นหรือ ? ”ชายชราได้แต่เอ่ยว่า “แต่ชายชราผู้นี้เป็นหมอ”
“แม้เป็นหมอก็ไม่ได้ ! ” จิตใจของเฟิงเฟินไดกำลังใกล้จะแตกสลาย “หากเจ้าแตะต้องข้า ข้าจะไปบอกองค์ชายห้า !”หลังจากพูดอย่างนี้นางหันไปวิ่งหนีข้างนอก
บ่าวรับใช้ทุกคนรีบไปหยุดนาง แต่พวกเขาได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “ไม่จำเป็นต้องหยุดนาง หากนางต้องการที่จะเปิดเผยใบหน้าที่น่าเกลียดนี้ต่อองค์ชายห้าก็ปล่อยนางไป ! ”
คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าหยุดเฟิงเฟินไดจากการวิ่งออกไปข้างนอกได้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดนางจากการร้องไห้ได้
เมื่อนางเริ่มร้องไห้ ฮันชิก็เริ่มร้องไห้ทั้งสองร้องไห้ด้วยกัน ฮูหยินผู้เฒ่ามีอาการปวดหัวอย่างรุนแรง แต่นางทำได้แค่แนะนำฮันชิ “หยุดร้องไห้ เจ้าต้องไม่ร้องไห้ขณะตั้งครรภ์ ! ”
ฮันชิสะอื้นและกล่าวว่า “แต่เรื่องนี้ไม่สามารถนำมาพิจารณาได้เช่นนี้”
ไม่มีอะไรที่ยายจาวทำได้ เมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องการพูด นางพูดได้ในนามของเจ้านายของนาง “ไม่ว่าจะรักษาได้หรือไม่ก็ตาม เราควรให้หมอดูบาดแผลของคุณหนูสี่ก่อน”
ห
