มอเดินไปที่เฟิงเฟินไดอีกครั้ง และพูดว่า “ผู้เฒ่าคนนี้จะถามคุณหนูอีกครั้งว่าจะให้ตรวจบาดแผลหรือไม่ ? ถ้าไม่ ข้าจะกลับไป”
“ตรวจ ! ” เฟิงเฟินไดตะโกนอย่างโกรธเคือง “มารักษาข้าเร็ว”
เมื่อเห็นว่าหมอได้เริ่มตรวจแผลแล้ว ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก พูดตามความจริง นางกลัวจริงๆ ว่าเฟิงเฟินไดจะพบกับอุบัติเหตุที่โชคร้าย ถ้าหากองค์ชายห้าเสด็จมาสอบสวนก็จะเป็นปัญหาอย่างยิ่งสำหรับคฤหาสน์เฟิง
“เฉินหยู” นางพูดอย่างเศร้าโศก “ไม่ว่าเรื่องมันจะเป็นอย่างไร แต่มันก็เกิดขึ้นในห้องของเจ้า”
เฉินหยูคุกเข่า และพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ “เฉินหยูเข้าใจดี ท่านย่าโปรดลงโทษข้าเถิดเจ้าค่ะ”
“อ่า” ฮูหยินผู้เฒ่าไตร่ตรองเล็กน้อย “เจ้าจะถูกลงโทษด้วยการคัดลอกบทสวดมนต์ 100 จบเพื่อเป็นการลงโทษสำหรับเรื่องในวันนี้”
“เฉินหยูยอมรับการลงโทษเจ้าค่ะ”
“หืม ! ” ฮันชิตะโกนอย่างดุเดือดเพื่อแสดงความไม่พอใจของนาง
น่าเสียดายที่ไม่มีใครอยากยอมรับนาง
ไม่นานการตรวจของเฟิงเฟินไดก็ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ หมอเขียนใบสั่งยาขึ้นมาและนำกล่องยาขนาดเล็กออกมา ให้คำแนะนำกับเฟิงเฟินไดให้ทาลงบนแผลทุกวัน จากนั้นเขาก็บรรจุกล่องยาของเขา โค้งคำนับฮูหยินผู้เฒ่าแล้วออกไปพร้อมกับบ่าวรับใช้
ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นบ่าวรับใช้จะกลับมาและบอกกับฮูหยินผู้เฒ่าด้วยท่าทางที่ไม่สบายว่า “หมอต้องการเงิน 10 เหรียญเงินในการรักษาเจ้าค่ะ”
ฟู่ !
เฟิงเซียงหรูหัวเราะออกมา
พ
