ส่งของกำนัลให้ด้วยเจ้าค่ะ“ นอกจากนี้นางยังชี้ไปที่กล่องที่ห่อไว้แล้วและพูดว่า “คุณหนูได้เตรียมของกำนัลคืนแล้ว แต่มีบางตระกูลที่คุณหนูต้องส่งของกำนัลให้ก่อนเจ้าค่ะ! ”
คราวนี้เฟิงหยูเองเข้าใจดี “เจ้าพูดถูก ตำหนักหยู ตำหนักชุนและตำหนักหยวนหยวนเป็นตำหนักที่ข้าต้องส่งของกำนัลให้ทุกอย่างปกติดี ข้าจะเตรียมอีกสองสามอย่างที่คล้ายคลึงกับสิ่งนี้สำหรับพวกเขา สำหรับของกำนัลที่ถูกส่งไปยังพระราชวัง … ข้าต้องคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับพวกมัน”
นางต้องคิดอย่างรอบคอบ เรื่องของการส่งของกำนัลเข้าไปในพระราชวังนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนคิดกันมานาน โดยธรรมชาติแล้วนางไม่อาจประมาทได้
คืนนั้นเฉินหยูนั่งคัดลอกบทสวดมนต์ ฮูหยินผู้เฒ่าบอกให้นางคัดลอกบทสวดมนต์ 100 จบ แม้ว่าจะเป็นเรื่องง่ายแม้ว่านางจะใช้เวลาทั้งวันและทุก ๆ คืน การคัดลอกมันก็ยังคงต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่านางจะทำเสร็จสมบูรณ์
“เฟิงเฟินได เจ้าสมควรตาย ! ” นางเกลียดเฟิงเฟินไดและกัดฟันด้วยความโกรธ ด้วยความโกรธนี้จังหวะแปรงของนางก็หนักขึ้น มีหมึกจุดหนึ่งหยดลงบนกระดาษบทสวดมนต์ที่แกคัดลอก
“คุณหนูสงบสติเจ้าค่ะ” ยี่หลินขยับมือของนางออกจากกระดาษอย่างรวดเร็ว “มันไม่ใช่ว่าคุณหนูไม่รู้จักนิสัยของคุณหนูสี่ ทำไมต้องทะเลาะกับนาง บ่าวรับใช้นี้จะขอพูดตรงๆ ด้วยนิสัยของนางจะนำไปสู่การพ่ายแพ้ไม่ช้าก็เร็ว ไม่จำเป็นที่คุณหนูจะต้องลงมือทำ ตัวนางเองสามารถทำให้นางตกต่ำลงได้”
เฉินหยูเหล
