างจึงเลิกมาคารวะฮูหยินผู้เฒ่านานแล้ว เมื่อนางเริ่มได้สติขึ้นมา นางก็เริ่มคร่ำครวญทันทีว่า “คุณหนูสี่เป็นหนึ่งในลูกหลานของตระกูลเฟิง ท่านแม่สามี ทำไมท่านแม่ถึงยอมให้นางได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ ทำไมนางถึงไม่รู้จะรู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจแทนนางบ้าง ? ”
“เมื่อไหร่ที่ข้าไม่รู้สึกเป็นทุกข์กับนาง ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธและต้องการที่จะตีฮันชิด้วยหมอนของนาง แต่คิดถึงเด็กที่อยู่ในท้องของนาง นางทำได้เพียงวางมันลง “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตะโกนโวกเวกโวยวายขึ้นมาก่อน ข้ากำลังจะให้บ่าวรับใช้ไปเรียกหมอ ! ”
“ท่านแม่สามีโทษข้าว่าข้าโวยวายหรือเจ้าคะ?” ฮันชิชี้ไปที่เฟิงเฟินไดและพูดว่า “ใบหน้าคุณหนูสี่กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้วทำไมท่านแม่สามีถึงไม่ลงโทษคนทำ ? ”
ในเวลานี้ยี่หลินและเซียงเอ๋อกำลังยืนอยู่หน้าเฟิงเฉินหยูเพื่อป้องกันไม่ให้ฮันชิทำอะไร เฟิงเฉินหยูซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังบ่าวรับใช้สองคนอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ดีขึ้น นางก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า “อนุฮันกำลังเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ทำร้ายน้องสี่ ! มันเป็นน้องสี่ที่โยนแจกันในห้องของข้าทิ้ง จากนั้นด้วยความประมาทนางก็เหยียบเศษแจกันที่แตกและล้มลง นั่นคือสิ่งที่ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ ! ”
เมื่อได้ยินนางพูดถึงแจกัน เฟิงเฟินไดพูดในทันทีว่า “ข้าทำลายแจกันแตกโดยบังเอิญ และนั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องการจะฆ่าข้า ! ” นางมองไปที่ฮูหยินผู้เฒ่าและกล่าวว่า“ท่านย่าไม่รู้หรอก มีอะไรบางอย่
