างอยู่ในแจกันของพี่ใหญ่ !มีถุงผ้าแปลก ๆ อยู่ข้างในและข้าเห็นมัน ข้าจะไปเอามัน แต่พี่ใหญ่มาผลักข้าทำให้ข้าล้มลง บ่าวรับใช้ของนางหยิบมันขึ้นมาแล้ววิ่งหนีไป ด้วยบาดแผลที่ใบหน้าของข้า ข้าสั่งบ่าวรับใช้ของข้าตามไปเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่างงงวยกับสิ่งที่นางได้ยิน “เจ้าบอกข้าว่าแผลที่ใบหน้าของเจ้าถูกมีดบาดไม่ใช่หรือ ? ”
“ข้า…” เฟิงเฟินไดอึกอัก ทำไมนางถึงรีบพูดถึงมีดขึ้นมานะ ?“หลานสาวกลัวจนสับสนเจ้าค่ะ มันไม่ใช่มีด มันเป็นชิ้นส่วนของแจกัน”
“มันเป็นอะไรกันแน่ ? ” ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็มืดครึ้มทันที “เจ้าพูดจากลับไปกลับมา เจ้ายังบอกด้วยว่าพี่สาวคนโตต้องการฆ่าเจ้า แต่เท่าที่ข้าเห็นมันเป็นแค่เรื่องเหลวไหล! ”
“ท่านย่า ! ” ดวงตาของเฟิงเฟินไดเบิกกว้าง “แต่การบาดเจ็บของหลานนั้นเป็นเรื่องจริง ! แล้วท่านย่าไม่อยากรู้ว่ามีอะไรในแจกันของพี่ใหญ่หรือเจ้าค่ะ ? ”
ขณะที่นางพูดสิ่งนี้ อันชิก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับเฟิงเซียงหรู เฟิงเซียงหรูถอยกลับด้วยความกลัวเมื่อเห็นใบหน้าของเฟิงเฟินได
เฟิงเฟินไดตระหนักแล้วว่าใบหน้าของนางจะต้องเปื้อนเลือดแดงมาก ความปรารถนาของนางที่จะทำร้ายเฟิงเฉินหยูค่อยๆ หายไปในขณะที่นางเริ่มรู้สึกกลัว ตัวสั่น นางรู้สึกถึงความเจ็บปวดบนใบหน้าของนางเองและรู้สึกตกใจ
“กรี๊ดด ! ” ในท้ายที่สุดนางยังเป็นเด็กและเริ่มร้องไห้ทันทีนางร้องไห้และพูดว่า “ใบหน้าของข้า ! ใบหน้าของข้าเสียโฉม ! ”
อันชิเตือนฮูหยิน
