ผู้เฒ่า “รีบส่งคนไปตามหมอก่อนเจ้าค่ะ ! ”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าและสั่งยายจาว “รีบนำหมอมาที่คฤหาสน์”
ยายจาวก็หวาดกลัวเช่นกันว่า “ถ้าเราส่งคนไปตอนนี้หมอจะมาถึงที่นี่เวลากี่โมงเจ้าค่ะ บาดแผลของคุณหนูสี่รุนแรง มันไม่สามารถรอได้ ตามที่บ่าวรับใช้เห็นมัน … เราควรเรียกคุณหนูรองเจ้าค่ะ ! “
ฮูหยินผู้เฒ่าก็ตอบโต้และพูดว่า “รีบส่งคนไปตามนางมา ! ”มีบ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งออกไปเรียกนางทันที
เมื่อได้ยินว่าเฟิงหยูเองจะถูกเรียกมา เฟิงเฟินไดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อย นางไม่กังวลกับใบหน้าของตัวเองอีกต่อไป และเริ่มคิดว่าจะรับมือกับเฟิงเฉินหยูได้อย่างไร “พี่ใหญ่ยังไม่ได้บอกเลยว่าซ่อนอะไรไว้ในแจกันนั้น”
เฟิงเฉินหยูได้แต่ตอบว่า “น้องสี่ ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด มีถุงผ้าอะไรอยู่ในแจกันของข้า บ่าวรับใช้ของเจ้าไล่ตามยี่หลินตอนไหน ? ”
ยี่หลินเห็นแบบนี้ นางคุกเข่าอย่างรวดเร็วเพื่อพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “ท้องของบ่าวรับใช้ผู้นี้ไม่ค่อยดี และไปเข้าห้องน้ำเจ้าค่ะ แต่เมื่อคุณหนูสี่มาหาคุณหนูใหญ่ คุณหนูสี่มาคนเดียวไม่ได้นำบ่าวรับใช้มาด้วยเจ้าค่ะ ! ”
เซียงเอ๋อยังคุกเข่าลงโดยกล่าวว่า “เรียนท่านฮูหยินผู้เฒ่าบ่าวรับใช้ผู้นี้กำลังทำความสะอาดเรือน และข้าไม่เห็นคุณหนูสี่มากับบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ”
“เจ้า…” เฟิงเฟินไดงงงวย นี่ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงหรือ นางฝันไปหรือไม่
อย่างไรก็ตามยี่หลินพูดขึ้นว่า “ข้าไม่รู้ว่าคุณหนูสี่ซึ่งหมา
